Nə köks ötürürəm, nə ah çəkirəm,

Sönür adımıza yandırdığım şam.

Sənin pəncərəndə mənim ümidim

Edam kürsüsünə çıxır hər axşam.

Bilmirəm nə işdi, daşdan fərqi yox,

Qaynar gözlərinin qışdan fərqi yox,

Qəlbimin bir bala quşdan fərqi yox,

Əcəl təri tökür hər nəfəsində.

Solur üzümdəki o tər baxışlar,

Tanrı surətini verməyib demək.

Görünür payızda yağan yağışlar

Yeddi rəng olmayır yaz yağışı tək.

Yarpağı tökülən ağacın dərdi

Payızın eyninə deyildir, paşam.

Eh, sənə nə var ki, mənim ümidim

Edam kürsüsünə çıxır hər axşam.