Nədənsə həmişə tənginəfəsəm,

Elə bil babamla həmyaş olmuşam.

Əlim qələm tutan, ağlım söz kəsən

Ürək ağrısına yoldaş olmyşam.

Səfərə çııxmşam min bir həvəslə,

Gözlərim bələdçi, könlüm yolçudur.

Ancaq neyləyim ki, sol döşüm üstə

Sağ əlim çox zaman qarovulçudur.

Neçə ürəklərin yarımçıq qalan

Arzusu, istəyi ağrıyır orda.

Əlindən oğlunu güllələr alan

Analar hələ də ağlayır orda.

Dünən bir dostuma açıb dedim mən,

O, güldü, təsəlli verirdi sanki,-

Dedi:” sən bununla fəxr etmlisən,

Kişi azarına tutulmusan ki”…

Təkcə sol döşümdə deyil, bu ağrı

Özünə yurd salıb ilikdə, qanda.

Onsuz da bilirəm, bilirəm bir gün

Həyatı bu qədər sevdiyim üçün

Bu ürək ağrısı məni də tez- gec…

Di gəl ki, ürək də ağrımayanda

Elə bilirəm ki, yaşamıram heç.

Bir də neyləmək?

Bir şair demişkən,

Ürək ağrıyırsa yaşayır demək.

Yaxşısı budur ki, salmayaq yada,

Ağrıyır, deməli hələlik sağdır.

Ürək ürəkdirsə bizdən sonra da

Qalıb bu dünyada ağrıyacaqdır.

1967 - ci il.