Gecənin lal-dinməz, məxmər qoynunda

bakirə yuxular pozulur dən-dən,

məst olub gecənin öpüşlərindən

əlləri, qolları boşalır hərdən.

Bayırda külək də kəsib səsini,

ay da bir nöqtədə dayanıb, durub,

bu sakit, sükutlu susqunluğuyla

bu gecə deyəsən, yaman yorulub.

Pəncərə qaralır pərdədən qabaq

otağın işığı sönür beləcə,

gecə xəyalımın titrək əlləri

səni öz qoynunda gizlətsin necə?

Bu gündüz ömrümə sığmayan səni,

səni yuxulara daşıyacağam,

bir üzü bakirə, bir üzü gəlin

yuxuna, yuxuma qarışacağam.