Səhərin ilk işıqları dağların zirvəsinə toxunanda, o kənd hələ yuxu ilə oyanış arasında idi. Sükutun içində bir nəfəs vardı — ağır, düşüncəli, amma arxayın. O nəfəs illərin sınağından keçmiş bir insanın nəfəsi idi.

Hər kəs onu sadəcə bir adam kimi tanıyırdı, amma əslində o, öz içində bir dağ idi. Gözü ilə baxanda dağları görürdü, amma ürəyi ilə baxanda insanları. Xüsusən də ata-anasına yanıb-yaxılanları... Onlara baxanda gözlərində qəribə bir işıq yaranardı. Deyərdi ki, “insanın səadəti uzaqda deyil, o elə dua edən əllərin kölgəsində gizlənib.”

Bir gün yanına bir gənc gəldi. Üzündə tərəddüd, gözlərində suallar vardı.

— Mən yolumu itirmişəm, — dedi gənc. — Hansı tərəfə getsəm, sanki bir şey çatışmır.

Kişi sakitcə gülümsədi. Əlini sinəsinə qoyub dedi:

— Yol elə buradan başlayır. İnsan əvvəl güman yerini tapmalıdır. Güman yerin iman yerinə çevrilməsə, addımların səni heç yerə aparmaz.

Gənc diqqətlə qulaq asırdı. Bu sözlər ona adi nəsihət kimi gəlmirdi. Sanki içində çoxdan unudulmuş bir həqiqət oyandı.

Kişi davam etdi:

— Mənim də yolum asan olmayıb. Dərdi-sərim başımda tac olub. Amma izimlə gedənlərə baxanda başa düşdüm ki, insanın izi təkcə torpaqda qalmır, o ürəklərdə də qalır. Ona görə çalış ki, sənin izini danan olmasın.

Bir az sükut oldu. Külək yüngülcə əsdi, sanki dağların öz dili ilə bu söhbəti təsdiqlədi.

Sonra kişi uzaqlara baxdı — sanki görünməyən bir zirvəyə.

— Qibləni uzaqda axtarma, — dedi. — Sənin ocağın varsa, sevgin varsa, sənin Kəbən də ordadır. İnsan bəzən ən müqəddəs yeri uzaqlarda axtarır, halbuki o yer onun öz evində, öz bağında gizlənir.

Gəncin gözləri doldu. O an başa düşdü ki, axtardığı cavablar sözlərdə deyil, o sözlərin arxasındakı ruhdadır.

Kişi son olaraq dedi:

— Eşq zamana sığmaz. Əgər qovuşmaq istəyirsənsə, vaxt gözləmə. Çünki həqiqi eşq üçün “sonra” yoxdur.

Günəş artıq dağların arxasından tam qalxmışdı. Gənc yola düşdü. Amma bu dəfə əvvəlki kimi deyildi. Çünki artıq o, yolu axtarmırdı… yolu hiss edirdi.

Və haradasa, bir dağın zirvəsində, bir insanın izləri hələ də görünürdü — danılmayan, silinməyən izlər…