İndi biz, göydə Afroditanın arabasını daşıyan göyərçinlə

ayağına məktub bağlanan Şərq göyərçini kimiyik

yorulmuşuq ikimiz də

göydə daha qoya bilmirik iz də

yerə qayıda bilmərik

qəbul etməz bizi dəniz də…!

Kimə deyə bilərik?

-məni əzizlə

bəlkə birlikdə olsaydıq, ruhumuzu əcələ verə bilərik

bir-birimizin olmadan görəsən, ölərdik hansı diz də?!

Daha axtarmırıq bir-birimizi,

uça bilmir səbrimiz də…

Daha bir-birimizi yox

qəfəslərimizi istəyirik…

buluddakı addım səslərimizi izləyirik.

Axı bir-birimizi tapa bilmirik,

görəsən, son nəfəslərimizi gözləyirik?

Bizi aldadıb deyiblər ki, azadlığımız göy boyda

amma bu göy boğur bizi!

Sadiq və xoşxasiyyət göyərçin olmaq,

özü əzab çəksə də, ürəklərə sevinc kimi dolmaq,

görəsən bundan başqa, daha nə yazılıb taleyimizdə ?

Arada qışqırmaq istəyir şərq göyərçini,—Erot oyna bizimlə,

Aqrosu xilas edək,

arxamızca buraxaq iki lələk,

nə qədər qovsa da

çata bilməsin sevgimizə külək…!

Qara göyərçin olmağa razılaşaqmı?

Bəlkə birlikdə olmaqdan ötrü

daha göyərçin olmayaq, eləcə gecəyə qarışaqmı?

Sən də razısansa, onda insanlara əlvida deyəkmi?

Bəzən insan dilində danışmağa məhkumuq

son dəfə kahinlərə kömək edəkmi?

Etməsək, ülkər ulduzundan ömürlük məhrumuq…

Hamıdan uzaqdayıq, deməli hələ məsumuq.

Darıxmaq keçmişdə qaldı, bizimki tənhalıqdı

axı göyərçinlər darıxa bilmir, qəlbləri dardı, sıxlıqdı

alınlarına bir yazı yazılıb, adı ayrılıqdı.

Onlar da insan kimidi,

yaş dolanda gözlərinə, baxa bilmir

Qanadları olsa da, biri o birinin ürəyindən çıxa bilmir…