Hər gün artır düyünləri, zədəsi

Basqıları, göz dağları , hədəsi...

Yaxınlaşır qırılmağın vədəsi -

Bu ömür ağacının...

Gah yağışlar, gah da onu sel əyir

Gah küləklər, gah da onu yel əyir...

Gah baltalar, gah da onu əl əyir-

Bu ömür ağacını...

Çiçəkləmək istəyiylə kükrəyir

Tumurcuqda nəzər dəyir, büdrəyir...

Bəzən aşkar, bəzən içdə titrəyir -

Bu ömür ağacı...

Zaman özü suyun, odun azaldır

Həm havasın, həm də yodun azaldır...

Qarışdırır...yaşam " xodun" azaldır -

Bu ömür ağacının!

                                                          Şeirin Bədii Təhlili:

Əbülfət Mədətoğlunun "Bu ömür ağacının..." şeiri insanın yaşamaq mübarizəsini və zamanın amansızlığını poetik şəkildə ifadə edir.

Şeirin mərkəzində insan ömrünün faniliyi, qarşılaşdığı çətinliklər və qocalıq prosesi dayanır. Müəllif həyatı sınaqlarla dolu bir imtahan kimi təqdim edir.

Şair insan ömrünü "ağac" obrazı ilə eyniləşdirir. Ağacın qocalması, budaqlarının qırılması və təbii fəlakətlərə məruz qalması insanın fiziki və mənəvi aşınmasını simvolizə edir.

"Ömür ağacı", "tumurcuqda nəzər dəyməsi" kimi ifadələr şeirin təsir gücünü artırır.

Yağış-sel, külək-yel, balta-əl qarşıdurmaları həyatın həm təbii, həm də insani faktorlar tərəfindən gətirilən çətinliklərini bədii şəkildə qabardır.

Hər bəndin sonunda "Bu ömür ağacı..." rədifinin fərqli hallarda təkrarlanması ritmi tənzimləyir və diqqəti əsas ideyaya yönəldir.

Şeirin dili olduqca sadə, xalq fəlsəfəsinə yaxın və axıcıdır. "Yaşam xodu" kimi müasir və bir az xalq danışıq dilinə yaxın ifadə klassik mövzuya fərqli bir rəng qatır. Zamanın insan enerjisini, yəni suyunu, odunu, havasını azaltması biologiya və poeziyanın uğurlu sintezidir.

Uğurlar olsun həmişə!

 Sevil Azadqızı