İnsan dünyaya göz açdığı ilk andan etibarən sözlərdən əvvəl bir dili anlayır. Bu dil nə əlifbaya, nə qrammatik qaydalara, nə də tərcüməçiyə ehtiyac duyur. Ana qucağının hərarəti, bir baxışın səmimiyyəti, mərhəmətlə uzanan bir əl, təbəssüm, göz yaşı, fədakarlıq, bunların hamısı sevginin danışdığı dildir. Buna görə də sevgi dünyanın ən qədim, ən saf və ən əbədi dilidir.

Tarix boyu dillər yaranmış, dəyişmiş, bəziləri isə zamanın axarında yox olmuşdur. Lakin sevginin dili heç vaxt dəyişməmişdir. O, ilk insanın ürəyində necə yaşayırdısa, bu gün də eyni saflıqla yaşayır. Sevgi insanın mənəvi varlığını formalaşdıran ən böyük dəyər, cəmiyyətləri birləşdirən ən güclü qüvvə və bəşəriyyətin ortaq vicdanıdır.

İnsan həyatının başlanğıcı sevgidir. Körpə ilk olaraq anasının səsini deyil, sevgisini hiss edir. Ana övladını qucaqlayanda heç bir söz deməsə belə, körpə özünü təhlükəsiz hiss edir. Deməli, sevginin dili sözdən əvvəl yaranmışdır.

İnsanların bir-birinə bağlanmasının, ailələrin qurulmasının, nəsillərin davam etməsinin əsasında məhz sevgi dayanır. Əgər sevgi olmasaydı, insanlıq sadəcə bioloji varlıq olaraq qalardı. Məhz sevgi onu mənəvi varlığa çevirmişdir.

Yer üzündə minlərlə dil danışılır. İnsanlar müxtəlif millətlərə, dinlərə və mədəniyyətlərə mənsubdurlar. Lakin bir uşağın gülüşünü, ananın göz yaşını, yaşlının duasını və fədakar insanın mərhəmətini hər kəs anlayır.

Sevginin dili sərhəd tanımır. O, milliyyət soruşmur, din ayırmır, irq seçmir. Buna görə sevgi insanlığı vahid ailəyə çevirən mənəvi körpüdür.

Dünya ədəbiyyatının ən qiymətli əsərləri sevginin müxtəlif çalarlarını əks etdirir. Füzuli ilahi və bəşəri eşqi ölməz qəzəllərində tərənnüm etmişdir. Nizami Gəncəvi sevgini insan kamilliyinin yolu kimi təqdim etmişdir. Nəsimi sevgini insanın daxilindəki ilahi həqiqət hesab etmişdir. Hüseyn Cavid sevgini azadlığın və ucalığın rəmzi kimi dəyərləndirmişdir.

Azərbaycan poeziyasında da sevgi yalnız iki insan arasında hiss deyil, həm də Vətənə, xalqa, ana dilinə, təbiətə, insana və Allaha bağlılıq kimi təqdim edilir.

Həqiqi sevgi insanın daxilindəki mənfi xüsusiyyətləri zəiflədir. Sevən insan daha səbirli olur, bağışlamağı öyrənir, mərhəmətli davranır, başqasının dərdini öz dərdi kimi qəbul edir.

Sevgi insanı mənən böyüdür. O, eqoizmi yox edir, fədakarlığı artırır və insanın ruhunu saflaşdırır.

Ailənin möhkəmliyi var-dövlətlə deyil, sevgi ilə ölçülür. Hörmətin, etibarın və sədaqətin təməli sevgidir. Uşaqlar sevgi içində böyüyəndə sağlam xarakter formalaşdırırlar.

Sevginin olmadığı ailədə maddi imkanlar çox olsa da, mənəvi boşluq yaranır. Əsl xoşbəxtlik isə qarşılıqlı anlayış və məhəbbətdən doğur.

Vətən sevgisi insanın ən müqəddəs hisslərindən biridir. Torpağını sevən insan onu qoruyur, inkişaf etdirir və gələcək nəsillərə əmanət kimi ötürür.

Tarix boyunca Vətən uğrunda canından keçən insanların gücü məhz sevgidən qaynaqlanmışdır. Çünki sevgi insanı fədakarlığa aparan ən böyük qüvvədir.

Ağacı qoruyan, çiçəyi sevən, çayı çirkləndirməyən, heyvanlara qayğı göstərən insan əslində sevginin dilində danışır.

Təbiətə olan sevgi gələcək nəsillərə verilən ən qiymətli mirasdır.

Mərhəmət sevginin əmələ çevrilmiş formasıdır. Acı doyurmaq, xəstəyə kömək etmək, yetimi sevindirmək, qocaya dayaq olmaq, bunların hamısı sevginin səssiz nitqidir.

İnsan başqasının ağrısını hiss edə bilirsə, deməli ürəyində sevgi yaşayır.

Bağışlamaq zəiflik deyil, mənəvi gücdür. Sevgi insanı kin saxlamamağa, nifrəti mərhəmətlə əvəz etməyə sövq edir.

Bağışlamağı bacaran ürəklər daha rahat yaşayır və daha xoşbəxt olurlar.

Zaman hər şeyi dəyişir. Gənclik qocalığa, bahar payıza çevrilir. Lakin həqiqi sevgi zamanın fövqündə dayanır. İllər keçsə də, səmimi məhəbbət öz işığını itirmir.

Buna görə sevgi faniliyin içində əbədiyyət hissi yaradır.

İnsan yalnız biliyi ilə deyil, sevgisi ilə də böyüyür. Böyük alim olmaq mümkündür, amma böyük ürək sahibi olmaq daha çətindir.

Mənəviyyatın zirvəsinə aparan yol sevgidən keçir.

Sevgi ilə böyüyən uşaqlar sabahın mərhəmətli həkimləri, vicdanlı müəllimləri, ədalətli hakimləri, vətənpərvər əsgərləri və xeyirxah insanları olurlar.

Deməli, gələcəyin qurucusu da sevgidir.

Sevgi dünyanın ən qədim dilidir, çünki o, insanın yaranışı ilə birlikdə doğulmuşdur. Bu dil nə zamanın təsirindən köhnəlir, nə sərhədlərlə məhdudlaşır, nə də tərcüməyə ehtiyac duyur. Sevgi insanı insan edən, ailələri birləşdirən, xalqları yaxınlaşdıran, müharibələri dayandırmağa, sülh yaratmağa qadir olan ən böyük mənəvi qüvvədir.

Əgər dünyada hamı sevginin dilində danışa bilsəydi, nifrət azalardı, ədalət artardı, insanlar bir-birini daha yaxşı anlayardı. Çünki sevgi yalnız bir hiss deyil, həm də həyat fəlsəfəsi, mənəvi kamillik məktəbi və bəşəriyyətin əbədi dilidir.

Elə buna görə də əsrlər keçsə, dillər dəyişsə, sivilizasiyalar yenilənsə belə, sevgi həmişə dünyanın ən qədim, ən gözəl və ən ölməz dili olaraq qalacaqdır.

Sevil Azadqızı