Bütün dövrlərin ayrılıq şəkilləri olur,

istər divarda çərçivədən asılmış,

istər könülə panolanmış...

Ya təbəssümlə,

nifrətlə baxarsan divara,

ya da gözlərini yumaraq

iç dünyana səpələnmiş

şəkillərdə qalmış adamları axtararsan.

Kimi hələ ağladar,

kimi hələ ağrıdar,

kimi də gözlərini yandırar!

Baxır səndən necə ayrılmasına...

o şəkildə salarsan yola adamları!

Mən unuda bilirəm adamları,

tək xatırladığım boş çərçivələr olur...

Gedənlər o qədər ki...

divarlarda yer də yox gələnləri asmağa!..

Hələ könlümüzdə...

ömür azaldıqca daralır yerləri gəlib ‐ gedənlərin.

Baş daşına dönməyə nə var ki...

əcəl almağa gərək yox!

Gözlərində öldüsə

könlündəcə dəfn edirsən

bir göz qırpımında...

Bir şəkillik boş yer qalıb könlümdə,

bəlkə də elə O sənsən,

tələs..