Təxminən iyirmi beş yaşım olardı. O illərdə özümü qəribə bir gücün içində hiss edirdim. Sanki qarşıma nə çıxırsa-çıxsın, onun öhdəsindən gəlməyə gücüm çatacaqdı. Bəzən özümə olan inamım həddini də aşırdı. Hər şeyi bacaracağıma inanırdım. Hətta bəzən bacara biləcəyimdən daha artığını iddia edirdim.

Amma bütün bu gücün haradan gəldiyini özüm də bilmirdim.

Bir tərəfdən Uca Allaha böyük inamım vardı. Digər tərəfdən isə içimdə izah edə bilmədiyim bir qüvvə hiss edirdim. İnsan öz daxilində belə bir gücü hiss edəndə istər-istəməz soruşur: *Bu güc mənə haradan gəlir? Mən bunu özüm yaratmışam, yoxsa mənə bəxş edilib?*

Bu sual uzun müddət cavabsız qaldı.

Mən isə həyatımı yaşamağa davam etdim.

Zaman keçdikcə bir həqiqəti daha aydın görməyə başladım: insanın ən böyük savaşı başqaları ilə deyil, özü ilədir. Mən heç kimin həyatına müdaxilə etmirdim. Heç kimin haqqında danışmağı özümə peşə seçməmişdim. Başqaları danışanda da onların söhbətinə qoşulmağa həvəs göstərmirdim. Çünki insanın öz həyatı o qədər böyük məsuliyyətdir ki, başqasının ömrünü müzakirə etməyə vaxtı qalmamalıdır.

Mən öz həyatımı qurmağa çalışırdım.

Bir də axirətimi düşünürdüm...

İnsan dünyada nə qədər qazansa da, sonunda özü ilə apardığı yalnız əməlləridir. Əlimdə olan mənfəətə baxıb az da olsa şükür etməyə çalışırdım. Çünki şükür etməyən insanın əlində çox şey olsa belə, ürəyində həmişə bir yoxluq yaşayır.

Sonra yanımda Allah dostlarını gördüm.

Onların varlığı mənə başqa bir qazancın nə olduğunu göstərdi. Bəzən insanın qazancı pul deyil, onun yanında dayanan bir neçə saf ürəkdir. “Biz həmişə yanındayıq” deyən insanların səsi dünyanın bütün var-dövlətindən ağır gələ bilər.

Mənim ən böyük qazancım da bu oldu.

O zaman illər əvvəl içimdə hiss etdiyim həmin gücün cavabını bir qədər anlamağa başladım. Bəlkə də insan öz gücünü təkbaşına yaratmır. Bəzən ona güc verən, yıxılanda ayağa qaldıran, ümidi tükənəndə ürəyinə səbir qoyan görünməz bir mərhəmət var.

Mən o gücün adını Allah sevgisində axtardım.

Çünki insan özünü güclü hesab edə bilər, amma həqiqi güc insanın “Mən bacararam” deməsində deyil, “Allah mənə yetər” deyə bilməsindədir.

İndi geriyə baxanda anlayıram ki, iyirmi beş yaşımda özümü güclü hiss etməyim bəlkə də həyatın mənə verdiyi ən böyük suallardan biri imiş.

Cavab isə illər sonra gəldi:

**İnsanın ən böyük gücü özündə olduğunu sandığı anda deyil, o gücün Uca Yaradan tərəfindən ona əmanət edildiyini anladığı anda başlayır.**

Və mən hələ də yol gedirəm...

Nə əldə etdiyimlə öyünürəm, nə də itirdiklərimə üsyan edirəm.

Əlimdə olan üçün şükür edirəm, yanımda olanları qiymətləndirməyi bacarıram və qalan ömrümü də bir gün sahibinin qarşısına çıxacağımı bilərək yaşamağa çalışıram.

Bəlkə də həyatın ən böyük hikməti elə budur:

Dünyada özünü tək sanırsan, amma iman edəndə anlayırsan ki, heç vaxt tək olmamısan.