Sükutun qabırğaları bir-bir sınır içimdə,

Hava üfunət qoxur.

Dilimə gələn sözlər öz kölgəsindən qorxur.

Danışmaq istədikcə

dodaqlarımın altında bir

ağac qol-budaq atır,

boynuma doğru.

Gözlərimdə qaranlıq doğur.

Mən

yarıyacan susmuş bir qışın içində

qar dənələrini yox,

ağzımda yanan sözlərin

külünü yağdırıram başıma.

Ağlamaq, sızlamaq da tərs kimi

yaraşmır yaşıma!

Allahdan bir az vaxt alıram..

Alnım qaranlığa dirənib

kölgəmin

harada öldüyünü axtarıram.

Qaranlıqdan yetim qalmışam..

Ötən illərin pırıltısı

indi çürümüş metal kimi pas atır yaddaşımda.

Saniyələr dişlərini sıxıb

ürəyimin divarını gəmirir başımda.

Offf...

İndi kimin növbəsidir, içindən çürüməyə.

Canımdan Sibir küləyi keçir,

Yanımdan canı dişində adamlar..

Hörmüz boğazına dönüb

zamanın boğazı,

keçə bilmirəm.

Göz-gözü görmür rəngləri seçə bilmirəm..