Bir qovaq ağacının dizinə çökdüm bu gün,

Söykəndim gövdəsində qərinənin izinə.

Yarpaqlar töküldükcə çözüldü min bir düyün,

Ruhum qulaq kəsildi təbiətin sözünə.

Cırcırama oxudu yəqin ki, son nəğməni,

Bu nə yayın nəşəsi, nə payızın yasıdır.

Dağlardan bir meh əsdi sükut bürüdü məni,

Bu an fani ömrün yox, sonsuzluğun hissidir.

Şekspir yarpağı tək budaqlar soyunsa da,

Rilkenin dediyi o şəfqətli əllər də var.

Mövsümlər dəyişsə də, ömür sonlu olsa da,

Hər payızın qoynunda gizlənibdir bir bahar.

Rumi deyən o toydu, o müqəddəs gecədir,

Ölüm — ulduz tək batıb, sonra yenə doğulmaq.

Qovaq pıçıldayır ki: Bu köç, bu yol necədir?

Torpağın nəfəsində mümkündürmü yox olmaq?!

Sərin külək gətirir ölümsüzlük müjdəsin,

Nə bu təbiət fani, nə ruhumuz kimsəsiz.

Eşidirəm qəlbimin dərindəki səsini —

Ölümdən sonra həyat əbədidir, şübhəsiz.

14.09.2026