Uşaq vaxtı

Hər il yay olanda,

Yaylağa köçüb

Nənəmlə yurdda qalanda,

Köksüm fərəhlə dolardı,

Dünya mənim olardı;

Nehrə yağının,

Sarı inəyin qaymağının yaxması,

Dərə boyu şırhaşırla

Dağ çayının axması,

Meşə çiyələyinin qoxusu,

Buludlara qoşulub

Göy üzündə uçmaq duyğusu,

Arada

Nənəmin nağıllarını

Dinləmək şirin idi...

Yurdu qoruyan babalardan danışardı,

Başı qarışardı,

Ocaqdakı süd qaynayıb daşardı,

Daşa dönüm deyib,

Nənəm özünü qınayardı;

Bir də yurdun yanında

Bir qara daş vardı,

Altından bulaq qaynayardı,

Nənəm deyərdi ki,

Bu daş mənimlə yaşıddı –

Səksən yaşı var,..

Bulaq onun danışan dilidi,

Onun da yaddaşı var;

Altdan-altdan gülərdim,

Həm də inanardım nənəmə,

Nənəm davam edərdi hekayəsinə:

- Baban sağ olsaydı

İndi səksən yaşı vardı,..

Hər şeyi anlayıram,

Hər gün nənəmin

Nə üçün qara daşın

Görüşünə gəldiyini,

Oxuyan bulağın

Nəğməsini dinlədiyini,

Qara yaylığını

Başından açıb

Xəyallara daldığını,

Aradabir

Nə üçün daşı sığalladığını

Anlayıram.

06.05.2025