Uşaqlıqda

hərənin İki adı olur, mənim də olub.

Mənim hətta üç adım olub.

Bir adam üç adam olub.

Unutmuşam indi o adları

Qırılıb hamısının qanadları.

Kimsə çağırır o adlardan birini

hərdən..

Ayılıram düşüncələrdən.

Çağırır, dönüb baxmıram,

Bəlkə heç məni çağırmır.

Bilmirəm hansımız saxtayıq bu adlardan,

hansımız əsas.

Amma nələrisə xatırlayıram az-az.

Könlümdə bir istəyim var,

durmuşam əmrinə müntəzir..

Nə nöqtə qoya bilirəm,

nə də davam elətdirə,

içimdə

yarımçıq cümlə kimi gəzir.

Hər gün bir şeirdən doğuluram

Nəsiminin qürubu dolğunluğunda.

İçimdə bir qərib hüzn var

gün batımı yorğunluğunda..

Fikirlərim

yolunu itirmiş uşaq kimidi

Elə hey gedir evlərini tapa bilmir..

Cırtdan da yox soruşsun,

İşıqgələnəmi, ithürənəmi.

Elə gözəl qürbət olub ki,

vətən..

Elə gözəl yad gəlir ki.

Hamı ögeydi, kiminlə gəldi dalaşıram.

Heç vaxt görmədiyim küçələrdə dolaşıram.

Hər qapını döyürəm

heç kim açmır.

Ülgüc tiyəsi kimi kəsir zaman

xatirələr ayağımın altına səpilir

yeriyirəm qanadıqca anlayıram

geri dönüş yoxdu..

Nə etməli yel dəyirmanları ölüb, döyüş yoxdu.

Öz üstümə qışqırıram,

özümü danlayıram, söyürəm..

Susuram, eşitmirəm.

Özümə qarşı amansızam.

Günlər keçmir, heç cür keçmir, zamansızam..

Sən nə bilirsən

öz içində darıxmağın nə olduğunu

bir insanın özünə qonaq qalmasını

və bir gün

qapıdan çıxıb

geri qayıda bilməməsini…