Ay, ulduzsuz gecənin

Zülmət qaranlığında,

Qəribə duyğuların

qərib tənhalığında,

Didərgin xəyalların

bu qarışıq çağında,

Həsrətin, intizarın

ağrıları canımda--

Kədər burulğanında,

Elə kövrəlmişəm ki...

Xatirə leysanında

elə nəmlənmişəm ki...

Göy qaraltsa üzünü,

Bulud sıxsa gözünü,

Gözlərimin ələnən

yaşına çata bilməz.

Yağan lesanlar belə

könlümdən qəm yükünü

Səngidib ata bilməz...

Elə kövrəlmişəm ki...

Qopsa tufan, qasırğa,

Çaylar məcrasın aşsa,

Ümmanlar coşub-daşsa,

Ürəyimdən nisgili, qüssəni yuya bilməz.

Pərişan duyğuların

Sükutda harayını

Göy, yer də duya bilməz.

Elə kövrəlmişəm ki...