Bəzən ən böyük sevgilər işıqlı günlərdə deyil, həyatın ən qaranlıq çağlarında doğulur. Bəzən insan sevgiyə gülə-gülə deyil, yaralarını gizlədə-gizlədə gəlir. Ürəyində neçə ilin ağrısını, neçə ayrılığın izini, neçə yarımçıq ümidin sükutunu gətirir. Sonra bir insan çıxır qarşısına və bütün o qaranlığın içində uzaqdan görünən bir işığa çevrilir.

Mənim üçün o işıq sənsən.

Bilirəm, mən səni bəzən incidirəm. Bəzən sözüm sərt olur, bəzən susmağım sözümdən də ağır gəlir. Bəzən özüm də bilmədən sənin o həssas qəlbinə toxunuram. Sonra gecənin ən sakit saatında etdiklərimi bir-bir xatırlayıram və içimdə yalnız bir söz qalır: bağışla...

Bağışla məni.

Səni sevmədiyim üçün deyil. Əksinə, bəlkə də həddindən artıq sevdiyim üçün. İnsanın ən çox qorxduğu şey bəzən ən çox sevdiyini itirmək olur. Mən də səni itirmək qorxusunu içimdə o qədər böyütmüşəm ki, hərdən öz qorxularımın kölgəsini sənin üstünə salıram.

Mən sənə təkcə özümü gətirməmişəm. Keçmişimi də gətirmişəm. Aldandığım günləri, yarımçıq qalan arzularımı, dost deyib könlümü etibar etdiyim insanların açdığı yaraları, doğma bildiyim adamlardan gördüyüm soyuqluğu da gətirmişəm.

Tale məni bir dəfə vurmadı.

Dəfələrlə vurdu.

Hər dəfə də ayağa qalxanda elə bildim ki, artıq heç nə məni incidə bilməz. Amma insanın ruhu daş deyil. Hər zərbə orada görünməyən bir iz qoyur. Mən də illər keçdikcə həmin izlərlə yaşamağa öyrəşdim. Gülümsədim, danışdım, insanların arasında oldum, amma içimdə həmişə kimsəsiz qalan bir yer vardı.

Oraya heç kimi buraxmadım.

Sən gələnədək.

Sən o qapını döymədin belə. Sadəcə gəldin və mən özüm onu sənin üzünə açdım. Çünki ruhum səni tanıdı. Mənim illərlə lal qalan ürəyim sənin yanında danışmağa başladı.

Bəlkə buna görə deyirəm:

“Səninlə dil açan lala bağışla...”

Mən dünyaya qarşı danışa bilirdim, amma öz içimdə susurdum. İnsanlara çox söz söyləyirdim, amma ən dərin hisslərimi heç kimə deyə bilmirdim. Sən isə mənim demədiyim sözləri də eşitdin. Mən susanda sükutumu oxudun. Mən gülümsəyəndə gözlərimin arxasında gizlənən kədəri gördün.

Bəlkə də sevgini böyük edən məhz budur.

Bir insanın söylədiklərini yox, söyləyə bilmədiklərini duymaq.

Mənim içimdə uzun illərin qışı var. Həsrətin üşütdüyü bir dünya, dumanlı yollar, gecikmiş baharlar var. Bəzən sənin sevgində isinmək istəyərkən belə həmin qışın soyuğu məni geri çəkir. Sənə sarılmaq istəyirəm, amma keçmişim qolumdan tutur. Sənə hər şeyi demək istəyirəm, amma içimdəki köhnə qorxular dilimi bağlayır.

Elə o anlarda məni yanlış anlama.

Mən səndən uzaqlaşmıram.

Mən sadəcə öz qaranlığımla mübarizə aparıram.

Çünki insanın keçmişi bəzən arxada qalmır. Bəzən bizimlə birlikdə yol gedir. Biz yeni bir həyata başlamaq istəyirik, o isə köhnə yaraları qarşımıza çıxarır. Mən də hər dəfə sənin yanında başqa bir insan olmaq istəyərkən keçmişimin sınmış parçaları ayaqlarıma dolaşır.

Amma bütün bunların arasında dəyişməyən bir həqiqət var:

Mən səni sevirəm.

Bu sevgi sakit bir sevgi deyil.

İçində saz havası var.

Kaman iniltisi var.

Tarın titrəyən simləri var.

Yanıqlı bir neyin uzaqlardan gələn səsi var.

Mənim sevgim bəzən sözlə danışmır. Bir musiqi kimi ruhumdan qalxıb gözlərimə dolur. Mən sənə baxanda həmin musiqi başlayır. Sən yanımda olmayanda isə sanki kamanın bir simi qırılır, tarın səsi yarımçıq qalır, ney daha yanıqlı səslənir.

Çünki mənim könlümün səninlə davası da sevgidəndir.

Sənə küsməyim də.

Səndən inciməyim də.

Səni qısqanmağım da.

Səni gözləməyim də.

Hər şeyin sonunda yenə sənə tərəf dönürəm.

İnsan bəzən bütün dünyadan qaça bilir, amma ürəyindən qaça bilmir. Mən də nə qədər uzağa getsəm, nə qədər özümü susmağa məcbur etsəm, yolum yenə sənin adına çıxır.

Çünki içimdə sənin adınla yaşayan bir dünya var.

Orada başqa heç kim yoxdur.

Bilirəm, mənimlə yol getmək asan deyil. Mən rahat bir hekayə deyiləm. Mənim səhifələrimdə sevinc qədər kədər, ümid qədər qorxu, işıq qədər kölgə var.

Amma bir şeyi bilməyini istəyirəm: mən sənə yalan bir ürəklə gəlməmişəm.

Sənə qırılmış, amma həqiqi bir ürək gətirmişəm.

Bəlkə həmin ürəyin bəzi yerləri hələ də qanayır. Bəlkə bəzən həmin ağrıların səsi sənə qədər çatır. Bəzən səni də yaralayır. Buna görə ən çox özüm üzülürəm. Çünki mənim həyatın vurduğu yaraları sən çəkməməlisən.

Sən mənim qaranlığımın səbəbi deyilsən.

Sən o qaranlıqda yanan işıqsan.

Bunu heç vaxt unutma.

İçimdə bir “dar ağacı” daşıdığımı deyəndə ölümə deyil, hər gün içimdə asdığım qorxulara, ümidsizliklərə, keçmişdən qalan ağrılara işarə edirəm. Mən neçə dəfə öz ümidlərimi həmin dar ağacından asmışam. Neçə dəfə “artıq heç kimə inanmayacağam” demişəm. Neçə dəfə ürəyimin qapısını bağlayıb açarını özüm də unutmuşam.

Sonra sən gəldin.

Və mən yenidən inanmağa başladım.

Bir insanın gəlişi dünyanın bütün qanunlarını dəyişə bilərmiş.

Sənin gəlişin mənim üçün elə oldu.

İndi içimdəki dar ağacının kölgəsində belə bir çiçək bitir. Onun adı sənsən.

Bəlkə mənim ən böyük qorxum da elə budur: həyatın bir gün həmin çiçəyi də məndən alması.

Ona görə bəzən səni həddindən artıq qorumaq istəyirəm. Bəzən səni itirmək ehtimalının özü məni dəli edir. Onda sevgim qorxuya, qorxum incikliyə, incikliyim sözə çevrilir.

Sonra başa düşürəm ki, sən mənim düşmənim deyilsən.

Sən mənim sığınacağımsan.

Mənim savaşım səninlə deyil.

Öz keçmişimlədir.

Öz yaralarımladır.

Öz qorxularımladır.

Səndən istədiyim yalnız budur: məni həmin savaşın ən ağır anlarına görə mühakimə etmə.

Əlimdən tut.

Bəzən heç nə demə.

Sadəcə yanımda qal.

Çünki mənim üçün insanın “qalması” sevgidə deyilən ən böyük sözdür.

Hamı gözəl günlərdə qala bilər. Əsl sevgi insanın ruhuna gecə düşəndə, sözləri qarışanda, gözlərində kədər görünəndə də yanında qala bilməkdir.

Mən səni yalnız gülüşümə deyil, sükutuma da çağırıram.

Al məni könlünə.

Dinlə məni.

Amma təkcə sözlərimi yox.

Susduğum yerləri də dinlə.

Gözlərimin dərinliyində yarımçıq qalmış cümlələri oxu. Mən “yaxşıyam” deyəndə səsimdə gizlənən yorğunluğu hiss et. Səndən uzaq dayananda belə içimdə sənə necə yaxın olduğumu bil.

Çünki mənim cümlələrimin bitdiyi yerdə sənə olan sevgim başlayır.

Sözün çatmadığı yerdə.

Sükutun danışdığı yerdə.

İnsanın yalnız ürəyi ilə eşidə bildiyi yerdə.

Orada mənim içimdə bir Leyli yaşayır.

Məcnun kimi çöllərə düşməsə də, öz səhrasını ürəyində gəzdirən bir Leyli. Sevgisini səssizcə daşıyan, həsrətlə yaşayan, yarasına belə sevgilisinin adını verən bir ürək.

O ürək sənindir.

Qırıqdır, amma sənindir.

Yorğundur, amma sənindir.

Bəzən ağrılıdır, bəzən səbirsiz, bəzən susqun, bəzən də bir saz havası qədər kövrəkdir.

Amma bütün döyüntülərində sən varsan.

Əgər bir gün məndən “Məni nə qədər sevirsən?” deyə soruşsan, bəlkə sənə ölçə biləcəyim bir cavab verə bilmərəm.

Sadəcə deyərəm:

İçimdə nə qədər qaranlıq varsa, hamısının sonunda sənə çıxan bir yol var.

Nə qədər yara varsa, hamısı sənin əlinin istiliyini axtarır.

Nə qədər susmuş söz varsa, hamısı sənin adını söyləmək istəyir.

Nə qədər ömrüm varsa, içində sənə ayrılmış bir yer var.

Məni bağışla...