Qəriblik bürüyüb cığırı,izi,

Köçübdü ,göllərin sonası yoxdu...

Bağların saralıb, solub bənizi,

Elə bil mənimtək anası yoxdu...

Tutulub göylərin qaşı-qabağı,

Əlləri qoynunda qalıbdı dağlar.

Meşənin çaylara yağan yarpağı,

Həsrət məktubudur,oxuyan ağlar...

Budaqlar—göylərə haykıran əllər,

Meşələr viranə şəhərdi,Allah!..

Qayalar dibində titrəşən güllər--

Qarıyan qizlardı, qəhərdi,Allah!..

Tək ağac anammı,həsrət qarımı--

Qəbirdən boy verən sədadı , bəlkə?!..

Tökülən yarpaqlar göz yaşlarımı,

Göz yaşı içində adadı ,bəlkə?!..

Hava nəmişkəndi, cığır—sürüşkən ,

Palıdlar odlara qalanıb gedir...

Səhərlər döşləri çulğalayan çən

Baharin ruhudu , dolanıb gedir...

Ağarır dağların silsilə tağı,

Qayalar dayanıb dəyanət kimi...

Göy tala -- baharın itən yaylığı,

Duman ütü çəkir, əmanət kimi...

Çaylar yavaşıyıb, sular durulub,

Ayrılıq nəğməsi çalır bulaqlar...

Elə bil vaxt susub, zaman yorulub ,

Elə bil çağırır məni uzaqlar...

Elə bil çağırır məni uzaqlar..