(özümə və dostlarıma ithaf)

Qollarını

lövbər kimi çiyinlərindən asmışdı

illərin ağırlığından əyilmiş

qoca dənizçi.

Bibiheybət məscidinin yanından

boylanırdı dənizə.

Nə küləkdən qorxusu vardı,

nə də uzaqlarda qalan tufandan.

Çünki o,

tufanların içindən keçmişdi bir ömür boyu.

Ömrü sahilə yan almaqda idi artıq,

xəyalları isə

vəfalı bir qağayı kimi

fırlanırdı

Bibiheybət məscidindən aşağadakı

gəmi qəbristanlığının üstündə.

Uzaqlarda görünən mayak kimi

bir işıq qalmışdı

öləziyən gözlərində —

sönməyə tələsməyən,

Amma daha əvvəlki kimi

yol göstərməyən bir işıq-

hər tərəf bulanıq, qarmaqarışıq...

Qoca dənizçi

qollarını ağır-ağır qaldırdı.

Heyi, gücü

sanki sürüşüb gedirdi

çiyinlərindən aşağı.

Necə ki,

gəminin lövbərini yığanda

dənizin duzlu suyu

zəncirdən süzülə-süzülə

aşağı enər,

sonra da dalğaların içində

səssizcə dağılar, itər...

O da eləcə

illərini yığırdı içindən

Çətin olsa da

Xatirələrini saf çürük edirdi

Ömrün köçündın....

O qədər də uzaq olmayan

“Böyük Zirə” adası

gözlərində kiçilirdi.

“Daş piltələr”,

“Şah dili”,

“Qum adası”

və adını bir zamanlar

əzbər bildiyi başqa adalar da eləcə...

Hamısı

bir ömür qədər uzaq düşmüşdü ondan.

Birdən yadına düşdü, Hələ balıqlar...

Qarmaqdakı yemə

sanki heç nə olmayıbmış kimi

qaçıb gələn balıqlar...

Sonrakı ağrıdan

qaça bilməyən balıqlar,

Necə də dadlıydılar...

Görəsən,

onlar da duyardılarmı

bu axşamın kədərini?

Görəsən,

Bibiheybət məscidinin yaxınlığında

kiçik bir təpənin üstündən

Yasin surəsi yüksələndə,

göyə qalxan duaların içində

onun da adı keçirdimi, keçəcəkdimi?

Qoca dənizçi

əllərini dizlərinə qədər

lövbər kimi sallamışdı.

Sanki bir azdan

özünü də dənizə bağlayacaqdı —

geri qayıtmasın deyə

xatirələrinə bükülüb ağlayacaqdı.

Dəniz səviyyəsindən də,

dənizin özündən də

uca dayanmışdı qoca dənizçi.

Bəlkə də ona görə

dalğalar bu axşam

ayaqlarına toxunmağa

utanırdı, çünkib dayanmşdı

Dor ağacından da uca, dənizçi.

Bəlkə də ona görə

mayak uzaqlarda

bir az daha kədərli yanırdı.

Qoca dənizçi sanki

son dəfə dənizə baxırdı.

Dəniz susdu.

Göy susdu.

Qağayılar uçmadı.

Yalnız külək

köhnə bir gəminin paslı gövdəsini

Sığallayıb keçdi, gəmilərin ağrısı

ürəyinə köçdü.

O isə

qollarını yenə

lövbər kimi çiyinlərindən asdı:

— Salamat qal, dəniz.

ömrümün

sahibsiz limanı...