Saatı divardan söküb çıxartdım.

İçini ovcuma töküb çıxartdım.

Vaxt dayanmadı.

Pəncərəmi açdım gecəyə..

Pəncərədən baxdım küçəyə

hamı tələsirdi.

Külək yazıq-yazıq əsirdi.

Saatı şkafdakı paltarların altına qoydum.

Bəlkə vaxtı gizlətsəm,

ölüm bizi tapa bilməz.

Amma gecə saatın səsi gəldi.

Çıqq, çıqq, çıqq, çıqq..

Sanki kimsə

içimdəki qapını döyürdü,

aç, gəldim deyə..

***

Güzgüyə baxdım.

Güzgüdən də bir adam baxdı mənə..

O adam

mənə oxşamırdı.

Üzündə

tanımadığım illər vardı.

Gözlərində

yaşamadığım günlər.

Alnında

qayıtmayacaq yollar.

Güzgünü sındırdım.

Yeddi parça oldu.

İndi yeddi adam baxırdı mənə.

Oysa ki, mən birindən qurtarmaq istəyirdim yaxamı.

***

Köhnə ayaqqabılarım

qapının kandarında durur.

Palçığı hələ də üstündədi.

Bu ayaqqabı ilə

çox yollar getmişəm.

Bir kəndə, bir şəhərə, bir qadına, bir ayrılığa...

***

Ömrüm boyu

qapılar açdım.

Bəziləri evə çıxırdı.

Bəziləri küçəyə.

Bəziləri heç yerə.

Ən çox da

içimdə qalan qapıları açmağa çalışdım.

Bir gün son qapını tapdım.

Açmağa qorxdum.

Çünki arxasında

nə olduğunu bilirdim.

***

Sənə məktub yazdım.

Sonra cırdım.

Çünki sənə demək istədiklərimin

heç biri söz deyildi.

Mən sözü ürəyə verdim.

Sonra tikə-parça kağızları yandırdım.

Külünü küləyə verdim.

Bəlkə bir gün

sənin pəncərənə düşər.

Sən bilməzsən.

Mən də bilmərəm.

Amma külək bilər.

Biləsən,

mən o məktubu

hansısa bir ünvana yox,

taleyə göndərdim..