Bəlkə də elə təqvimin bu günü idi,

ömrümüzün hansısa saatında

bu dəqiqələrdə ya yemək yeyirdik,

ya Bakının küçələrində

keçmiş xatirələrinin gizləndiyi yerləri gəzirdik,

ya da bir-birimizə şirin-şirin mesajlar yazıb

oxuyub gülümsəyirdik...

"Həyatmı qəribədir, talemi"- desən?

Mən - gəldiyimiz yol - deyərdim.

Bax indi bu sətirləri yazarkən

sifətimin bir üzündə ağrıyla dolu acı gülüş,

bir üzündə isə həsrətlə dolu həyəcan var.

Əllərim buz kimi,

çayım soyumuş,

gözlərim yumulu,

xatirələrimlə baş-başayam.

İlahi, içində bir ömür var, bir ömür...

Haçan keçdi, necə keçdi...

Soruşsan necəyəm?

Deyim...

Kürün suyu kimi soyuq və burulğanlı,

rəngim Mollakənd torpağı kimi bomboz,

Bakının xəzrisi kimi özünü hara necə gəldi çırpan,

özü dəniz olub içində okeanlar çalxalanan Xəzər kimi təlatümlü!

Bəlkə də elə Qız Qalasıyam.

İçimdəki mən məndən qopub intihar edib min ildi...

Amma yox!

Hardansa qulağıma

Nəsiminin səsi gəlir,

-"Məndə sığarikən cahan, mən bu cahana sığmazam"...

27.02.2026