YARPAQLARIN RƏQSİ - Sevil Azadqızı
Külək yenə pıçıldayır budaqların qulağına,
Sarı donlu gözəlləri çağırır öz qucağına.
Qopub düşür hər bir yarpaq,
Sanki göydən ulduz yağır,
Ayrılığa təslim olur, enir yerə ağır-ağır.
Biri süzür yavaş-yavaş,
Biri enir fırlanaraq,
Torpaq adlı köhnə dostun
qucağına sığınaraq.
Xışıltılar nəğmə deyir
səssizliyin qucağında,
Ömür bitir, fəsil dönür,
Payız adlı ocağında.
Hər yarpaqda xatirətək,
Son bahardan bir iz qalır.
Saralmış o damarlara
Günəş də öz nurun salır.
Rəqs edirlər son nəfəsdə,
Budaqlara vida deyib.
Sona verir ömür payın,
Taleyinə boyun əyib.
Buludların gözü dolur,
Qəm süzülür yanağına.
Bu təbiət səhnəsində,
Vida deyir qonağına.
Soyuq nəfəs oxşadıqca,
Seyr eləyir sağı, solu.
Yarpaqların bu son rəqsi
Həm kədərli, həm sirr dolu.