SÜLEYMAN ABDULLA- MİNİMALİST ŞEİRLƏR
Nə olur-olsun,
çiçəklər açmağından qalmaz,
quşlar uçmağından...
Qanad quranların
uçmaq arzusu olmayıb heç vaxt,
gül qoparanların da çiçəkləmək...
***
Hamı göyə üz tutdu
əlləri, duaları, umacaqları ilə...
Amma
heç kim özü ilə aparmadı göy üzünü.
Hamı torpağa döndü axırda, torpağa...
***
Təkcə ağrılardan deyil
həzzdən də gələ bilir ölüm.
Və ən ağrılısı odur ki,
ömrünün ən yaxşı məqamında çatır əcəl,
yəni
yaşamaqdan həzz almağa başladığın vaxtda..
***
Elə dünyanın işləri də həmişə pis getmir,
arada düzələ də bilir adamlarınkı kimi.
Amma işlərin ən pisi
dünya ilə sakinləri arasını vuranıdır..
***
Olan işdi,
bir gün səndən tez ölsəm,
dünyanın yaxşı vaxtında getdi, - deyərsən.
Nə ağrılar gördük, nə həzzlər çəkdik.
Bizə qalsa, hər şeyə rəğmən,
dünyaya yenidən gələrdik.
***
Bir ömür əlləşdik həyatla,
vuruşduq zamanla,
çarpışdıq ədalətsizliklərlə.
Gah suları tərsinə üzdük,
gah düzünə üzüldük haqsızlığın.
Sən demə, əlləşmək yox,
ayaqlaşmaq gərək imiş, zamanla ayaqlaşmaq!
***
Burulğanlarda qərq olmaq daha böyük dərd,
qəhr olur gücsüzlüyünü biləndə adam.
Bir suların dibsizliyinə enmək var,
bir də
dalğaların ağuşunda ənginliklərə qalxmaq.
O zaman anlayırsan ki,
güc başqa şeydi, zor başqa şey...
***
Əli ətəyindən uzun olanlar yaxşı bilir
ancaq nağılda olur
Cırtdanın divə qalib gəlməsi.
Xəlbirlə su daşımaq bir başqa qaravəlli...
***
Aldandıq
"pul əl çirkidir" deyən kəslərə.
Özləri sərvət topladılar xımır-xımır
pul-para, var-dövlət, mal-mülk sahibi oldular,
biz yenə lüt-üryan qaldıq çölün düzündə...