Kimsə ağlayırdı... Qol saatında,

Kimsə vaxta baxıb gülümsəyirdi.

Bir eşq ağrıyırdı ürək çatında,

Bir sevgi zamana boyun əyirdi.

***

Bir az kədərlidir ömrün son çağı,

Getmir xəyalımdan o el, o oba.

Olur ki, üşüyür ata ocağı,

Son kibrit nəm çəkir, buzlayır soba.

***

Çatı üşüyürdü donmuş şüşənin

Soyuqlar düşməyə ərinməmişdi.

Sınmaq ehtimalı çoxdur düşənin,

Divarda cəng atan hava nəmişdi.

***

Hər yan bələnmişdi narın ağ qara,

Bu evdən o yana qurtarırdı kənd.

Qalmışdı "qarının borcu" bahara,

Vaxtın qışındaydı martda aynabənd.

***

Başını qatırdı hərəsi bir cür,

Sanki məhbəs idi səki boyu tor.

Yolu qaytarmağın vaxtı bir ömür,

Uddu sarısını yaşıl işıqfor.

***

Çoxdan doğrulara qoyulmuşdu quş,

Odla oynamağı sevirdi naşı.

Yalançı adamın mənzili yoxmuş,

Yox idi yanmağa torpağı, daşı.