ürəyindən vurul, amma

ürəyindən yara alma...

ürəyi olmayanın da

ürəyinə yara olma...

əzizim, ürək yarası

hər yaraya bənzəməz ki...

bir seç, ət-daş elə görüm,

ürək adicə bir söz ki?

biri yıxılan anında

öncə ürəyini tutur;

qapılır bir həyəcana,

zənn edir ürəyi tutub...

hərdən bir yaxına sözün:

sanırdım ki, ürəyin var...

görən, necə var olurlar,

ilahi, ürəyi yoxlar...

əgər gizlətsən süfrədə,

suyunu, ya çörəyini;

deyəcəklər: vay, filankəs

daş eləyib ürəyini...

sinəni qabart irəli,

əllərini ver qabağa.

elə et ki, yan-yörənə

qalmayasan baxa-baxa...

nəyin yoxluğunu çəksən,

onun varlığıyla varsan...

gördüm piyadalığını;

nə xəyallara süvarsan!

bir könül qapısı döymək

diri tutmaqdı ruhunu...

olur ki, ən sərt buzların

ürəkdə açılır donu...

bir nəğməylə sığallanır,

oxşanır bir söz ilə, hə;

suya gedəni də çoxdu,

qəlbin, daşa dönəni də!

Şakir Xanhüseynli