Bəzən insan ən çox səs-küyün içində tək qalar. Şəhərin uğultusu, küçələrin qaçhaqaçı, saatların amansız tıqqıltısı... Hamısı bir anda kəsilər və içimdə yalnız bir pıçıltı idarəni ələ alar. Bax o an, sərhədləri olmayan, divarları ruhumdan çəkilmiş o gizli otaqda sən peyda olursan. Bir kölgə kimi, bəlkə də heç vaxt toxuna bilməyəcəyim bir xəyal kimi.

Ayrılıq dedikləri şey sadəcə iki insanın fərqli yollara getməsi deyilmiş. Bu, birgə tikdiyimiz o kiçik dünyanın birdən-birə xarabalığa çevrilməsidir. İndi mən nə vaxtsa dəniz kənarında birlikdə addımladığımız o köhnə sahillərdən keçəndə, zamanın donub qaldığını hiss edirəm. Dalğaların hər gəlişi sanki sənin adını pıçıldayır, amma hər çəkilişində bir az daha tənha qoyur bu sahili. Vitrinlərin şüşələrində, payızın yerə saldığı nəm yarpaqlarda, yağışdan sonra qalan gölməçələrdə hələ də bizim gülüşlərimizin əksi var. Göydən tökülən hər yağış damlası sanki keçmişin tozunu silmək istəyir, amma əksinə, yaddaşımdakı o xatirələri daha da canlandırır, təzələyir. Keçmiş, insanın canını yandıran, amma eyni zamanda qaça bilmədiyi yeganə sığınacaqdır. Səninlə paylaşılan hər saniyə indi ruhumun divarlarına asılmış köhnə fırça rəsmləri kimi mənə baxır. Mən o xatirələri həm hər şeydən çox qorumaq istəyirəm, həm də onlara toxunanda barmaqlarımın ucları sızıldayır.

Mənim həsrətim haray çəkmir, fəryad qoparmır. Mənim sənə olan darıxmağım dünyanın ən sakit üsyanıdır. O, gəlib qapımı döymədən daxil olur içəri. Elə bir sükutla gəlir ki, sanki kainat nəfəsini daxilində saxlayır. Səssizcə qucaqlayır ruhumu bu yoxluq. Bu elə bir qucaqlaşmadır ki, içində həm səni itirməyin soyuq ağrısı var, həm də hələ də mənimlə olmağının doğma istisi. İnsan heç mövcud olmayan bir şərfi boynuna dolayarmış kimi üşüyür bu sətirlərdə. Bir zamanlar fırtınalı dənizdə sığındığın o limanın, indi sadəcə yoxluğu ilə isinməyə çalışmaq necə də qəribə bir təzad, necə dərin bir çarəsizlikdir. Yağış pəncərəni döyəclədikcə içimdəki o dəniz daha da buludlanır.

Fəlsəfə deyir ki, insan zamanla hər şeyə alışır. Yalandır. Mən alışmıram, sadəcə bu susqunluğun içində səninlə yaşamağın, səni xatirələrlə bəsləməyin yeni bir yolunu tapıram. Biz bəlkə də bir daha heç vaxt eyni cümlənin içində yan-yana gəlməyə cümlənin məkanında görüşməyəcəyik, adlarımız fərqli hekayələrin başlığı olacaq. Amma içimdəki bu sükut yalan danışmır. Sən mənim daxili monoloqumun yeganə dinləyicisisən. Cavab vermirsən, amma mən bilirəm ki, hardasa eyni göy üzünün altında, bəlkə də eyni yağışın islandığı başqa bir sahildə sən də bu pıçıltını eşidirsən. Bu şeir deyil, bu bir qəlbin özü-özünə və keçmişinə etirafıdır. Sən mənim heç vaxt bitməyəcək ən gözəl, ən dərin və ən sakit ağrımsan.

İndi bu sahildə nə fırtına dinir, nə də yağış səngiyir. Zaman hər şeyi aparsa da, bircə bu sükutu qocalda bilmir. Çünki mən bilirəm: sən getdiyin gündən bəri buralarda hər gecə susqun bir həsrət gəlir, səssizcə qucar məni...