Bəzi tarixlər var, təqvimdə bir rəqəm kimi görünür, amma insanın yaddaşında bütöv bir ömrə çevrilir. Hər il həmin tarix yetişəndə zaman geriyə dönür, xatirələr oyanır, insan öz içində illər əvvəl yarımçıq qalmış söhbətləri yenidən yaşayır.

5 sentyabr mənim üçün belə bir gündür.

Bu gün babamın dünyadan köçdüyü gündür.

Həm də oğlum Kənanın dünyaya göz açdığı gün...

Taleyin qəribə yazısıdır — biri həyatdan köçdü, biri həyata gəldi.

Birinin gedişi ilə evimizə sükut çökdü, digərinin gəlişi ilə həmin sükutun içindən yeni bir nəfəs doğdu. Biri gözlərimizin önündən əbədiyyətə çəkildi, o biri ilk nəfəsi ilə bizi həyata bir az da bağladı.

Elə bil həyat həmin gün mənə özünün ən böyük sirrlərindən birini pıçıldadı:

Heç bir gediş həyatın sonu deyil, heç bir gəliş də sadəcə başlanğıc deyil. İnsan gedir, amma onun sevgisi qalır. İnsan gəlir, özü ilə yeni bir ümid gətirir.

Artıq neçə ildir ki, 5 sentyabr gələndə duyğularım özünə yer tapa bilmir.

Vəhşi külək kimi gah dənizlərə səpələnir, gah da dağların başına qalxır. Bəzən kiminsə ürəyini sərinlədir, bəzən ləpələr kimi sahilə çırpılıb “mən varam” deyir.

Bəlkə də mənim ruhum həmin gün iki istiqamətə bölünür.

Bir tərəfim babamın ardınca keçmişə boylanır, bir tərəfim Kənanın üzünə baxıb gələcəyə sarı addımlayır.

Babama baxanda dünənimi görürəm, Kənana baxanda sabahımı.

Biri mənə keçmişdən miras qalan xatirədir, digəri gələcəyə əmanət etdiyim ümiddir.

Babama olan bağlılığım ölümün qarşısında dayanır. Çünki bəzi insanlar torpağa tapşırılsa da, yaddaşa tapşırılmır. Onların səsi susur, amma öyrətdikləri danışmağa davam edir. Əlləri soyuyur, amma başımıza çəkdikləri əlin hərarəti illərlə ürəyimizdə qalır.

Kənana olan bağlılığım isə həyatın özünədir.

Onun hər gülüşündə sabahı, hər addımında gələcəyi, hər baxışında özümün davamını görürəm. Övlad insanın yalnız bu gününü deyil, gələcək arzularını da özündə daşıyır.

Ona görə 5 sentyabr mənim üçün nə yalnız kədərdir, nə də yalnız sevinc.

Bu tarix mənim həyatımın iki sahilidir.

Bir sahildə babam dayanıb — xatirələri ilə, duası ilə, yoxluğu ilə...

O biri sahildə Kənan dayanıb — gülüşü ilə, arzuları ilə, gələcəyi ilə...

Mən isə bu iki sahilin arasında, zamanın axdığı yerdə dayanmışam.

Bir əlim keçmişə uzanır, bir əlim gələcəyə.

Bir gözüm yaşarır, o biri gözüm gülümsəyir.

Bəlkə də həyatın özü budur — itirdiklərinin ağrısını ürəyində daşıya-daşıya sahib olduqlarının sevincinə sarılmaq.

Bu gün babam üçün ürəyimdən bir dua keçir:

Allah rəhmət eləsin. Ruhu şad olsun.

Kənan üçün isə bir atanın ən böyük arzusu keçir ürəyimdən:

Allah ona can sağlığı, uzun və mənalı ömür, uğur, müvəffəqiyyət və işıqlı bir tale nəsib etsin.

Və hər 5 sentyabrda mən bir daha anlayıram:

Bəzi insanlar həyatımızdan gedirlər, amma ürəyimizdən gedə bilmirlər.

Bəzi insanlar isə həyatımıza gəlirlər ki, bizi həyata yenidən bağlasınlar.

Biri mənim keçmişimdir, biri gələcəyim.

Biri ruhumda yaşayır, biri gözlərimin önündə böyüyür.

Mən hər ikisinə ruhən bağlıyam.

Və 5 sentyabr gələndə içimdə qəribə bir sükut yaranır...

O sükutda babamın xatirəsi danışır, Kənanın nəfəsi eşidilir.

Mən isə zamanın bu iki qapısı arasında dayanıb həyata baxıram.

Bir qapıdan ayrılıq çıxıb, o biri qapıdan həyat girib.

Bəlkə də taleyin mənə verdiyi ən böyük dərs elə budur:

Həyat bəzən bir əli ilə göz yaşımızı silir, o biri əli ilə ürəyimizə ümid qoyur.

5 sentyabr mənim üçün məhz həmin ümiddir.

Babama rəhmət, Kənana ömür...

Biri üçün dua edirəm, biri üçün dua ilə yaşayıram.

Və hər ikisini ürəyimdə daşıyıram.