O ağacı

nə ağacdələn oydu,

bitirdi,

nə torpağı şoran oldu,

nə də kökü

daşa toxundu.

O ağacın bəxti yatdı,

sonra bağban

unutdu,

sonra sahibsiz görüb

“zəhmətkeş” qarışqalar,

həşəratlar

canına daraşdılar.

Hər şeyini daşıdılar,

qabığı qalana kimi

qurutdular içini,

düşüncələrini...

Son nəfəsini yaşayan bu ağac

dualara möhtac.

Ehey, insanlar,

yığışın gəlin,

bu ağacı dövrələyin.

Tanrıya səsimiz,

diləyimiz yetincə,

təzədən göyərər, bəlkə,

pöhrə-pöhrə,

kölgə-kölgə

bar-bəhrəli ömür kimi.

Tanrıdan dualarımız

yağışlı cavabla geri dönüncə,

Hamımızın qəlbində

Ümid, sevgi göyərincə

O ağac da göyərəcək,

mütləq göyərəcək!