Bir söz bəzən bir taleyin açarı olur. Səssiz düşüncələrin dərinliyində yoğrulan, şüurun görünməz qatlarından süzülüb gələn o söz – insanın daxilindəki ən böyük mübarizənin nəticəsidir. Hər problem, hər çıxılmaz vəziyyət əslində bir həllin doğuluş ağrısını yaşayır. Və o həll, çox zaman uzun-uzadı cümlələrdə deyil, tək bir kəlmənin içində gizlənir.

İnsan düşünür, tərəddüd edir, bəzən özündən qaçır, bəzən də özünə sığınır. Amma bir an gəlir ki, bütün qarışıqlıq bir nöqtədə toplanır. Həmin nöqtədə söz doğulur. O söz sadəcə səs deyil – o, qərardır, o, istiqamətdir, o, başlanğıcdır. İcraata yönələn hər addımın arxasında məhz bu görünməz güc dayanır.

Bəzən bir insanın taleyi də elə bu sözün çiynində dəyişir. Ümidsizliyin içində bir “bacararam”, qaranlığın ortasında bir “irəli” – və həyat başqa rəng alır. İnsan xoşbəxtliyi uzaqlarda axtardığını düşünür, halbuki o xoşbəxtlik, şüurun dərinliyində yetişən bir sözün içində gizlidir.

Şüurun ifraz etdiyi bu “maye” – yəni düşüncə – zamanla formaya düşərək sözə çevrilir. Bu söz isə artıq təkcə insanın deyil, bəşəriyyətin sərvətidir. Çünki söz, görünməz dağdır. Onu gözlə görmək olmur, amma təsiri ən uca zirvələrdən də böyükdür. O dağ insanın içində ucalır, iradəsi ilə möhkəmlənir, inamı ilə zirvəyə çatır.

Mənim düşüncəm və analizlərimlə desək, söz sadəcə ifadə vasitəsi deyil – o, ruhun manifestidir. Hər kəlmə bir məsuliyyətdir, hər fikir bir toxumdur. Əkilən toxum ya ümid bitirər, ya da ümidsizlik. Seçim isə insanın öz əlindədir.

Sonda isə demək istədiyim budur: həqiqət dünyanı dəyişən böyük addımlar deyil, o addımları doğuran kiçik, amma qüdrətli sözlər və söz sahibləridir. Və o sözlər, insanın içindəki görünməz dağların zirvəsində yaranır.