Xatirələr haya çatmır bu günlər

Qırıq- qırıq sözlər düşür yadıma...

Gözlərimdə daha açmır o güllər -

Qaralan od , közlər düşür yadıma...

Qara bulud sanki kəsib önünü

Mən tərəfə nəsə düşmür o işıq...

Bir tənhalıq didikləyir könlümü -

Fikirlər də adda-budda - dolaşıq!..

Olmuşların ip ucu da itibdi,

Vərəqləmək çevrilibdi zülümə...

Həsrət məni elə şilküt edibdi -

Etibarım qalmayıbdı ölümə!...

Bir güvənlik hiss edirəm hardasa -

Söylədiyim vəsiyyətdə, açığı...

Adım kimin yaddaşında qalarsa -

Buna görə , tutmaz mənə acığı!

Əbülfət Mədətoğlunun bu şeiri nikbinlikdən uzaq, dərin bir tənhalıq və həsrət duyğusu üzərində qurulmuşdur. Şeirdə insanın ömür yoluna baxışı, keçmişin unudulması və yaşlılıq-- tənhalıq dövrünün gətirdiyi mənəvi sarsıntılar əsas xətdir. Müəllif xatirələrin artıq təsəlli vermədiyini, əksinə, "zülümə" çevrildiyini vurğulayır.

"Qırıq-qırıq sözlər", "adda-budda fikirlər" ifadələri daxili dünyadakı xaosu və yaddaşın itməsindən doğan qorxunu əks etdirir. "İşığın düşməməsi" və "qara bulud" ümidsizliyin simvollarıdır.

"Tənhalığın könlü didikləməsi", "həsrətin şilküt etməsi" kimi ifadələr şairin ağrısını fiziki acı səviyyəsində hiss etdirir.

Keçmişin rəngli "gülləri" ilə indinin "qaralan od-közü" arasındakı fərq həyatın acı reallığını göstərir.

Şairin "Etibarım qalmayıbdı ölümə" deməsi, onun həyata olan inamının tamamilə sarsıldığını, hətta ölümün belə bir qurtuluş olacağına şübhə etdiyini göstərir.

Şeirin sonu bir növ vəsiyyət xarakteri daşıyır. Müəllif üçün əsas olan fiziki varlıq deyil, mənəvi yaddaşda (başqalarının xatirəsində) yaşamaqdır.

Bu misralar lirik qəhrəmanın öz taleyi ilə üzləşməsi, xatirələrin yükü altında əzilməsi və gələcəyə dair tək ümidinin "yaddaşlarda qalmaq" olması haqqında kədərli bir etirafdır.

Sizə cansağlığı və bütün işlərinizdə uğurlar arzulayıram!