Aida Adıgözəlin "Hərdən soruş məni", "Viranə könüllər", "Məni belə xatırla" və "Sayılalı" şeirləri vahid bir mənəvi silsilə təşkil edərək, müasir Azərbaycan poeziyasında hicran fəlsəfəsinin və qadın qəlbinin dramatik monoloqunun bariz nümunələridir. Bu şeirlərin ümumi poetik təhlili bizə itirilmiş eşqin, tənhalığın və zamanın gətirdiyi acı reallıqların geniş mənzərəsini təqdim edir.

Aida xanımın yaradıcılığında ən diqqətçəkən məqam duyğuların konkret əşyalar üzərindən ifadə olunmasıdır. Müəllif kədəri mücərrəd bir hiss kimi deyil, "tozlu eyvan", "yazısı itmiş köhnə qəbz", "yaşıl pijama" və "boş çərçivə" kimi vizual obrazlar vasitəsilə təqdim edir. Bu detallar oxucuda "tərk edilmiş ev" və "tərk edilmiş ruh" arasında paralellik yaradır. Şairin "nişan üzüyünün zərgərə satılması" kimi sosial-məişət detallarını şeirə gətirməsi, lirik qəhrəmanın yaşadığı faciənin nə dərəcədə dərin və real olduğunu göstərir.

"Viranə könüllər" və "Sayılalı" şeirlərində viranəlik və həsrət obrazları mərkəzi yer tutur. Müəllif daxili sarsıntını təbiət hadisələri ilə eyniləşdirir:

Qaranquşlar: Gedən xoşbəxtliyin simvolu.

Kor bayquşlar: Kədərin və tənhalığın qalıcı sakinləri.

Fərat və Nil: Göz yaşlarının və əzabın miqyasını göstərən coğrafi metaforalar.

Şair "Mən ağac bilirdim, mil sayılalı" və ya "Gölməçəymiş, lil sayılalı" deyərək, insanın illüziyalarından ayrılma prosesini, xəyal qırıqlığını çox sərt və təsirli bir dillə ifadə edir. Bu, sadəcə bir ayrılıq deyil, bir idrakın yanıldığını anlamağın ağrısıdır.

"Məni belə xatırla" şeiri lirik qəhrəmanın öz "mən"ini qarşı tərəfə diktə etməsidir. Burada qəhrəman özünü ideal deyil, olduğu kimi — "küskün", "qısqanc", "dəli qız" kimi qəbul etdirir. "Yavanlıq çörəyinə son səpilən duz" bənzətməsi sevgini həyatın ən vacib, lakin ən sadə ehtiyacı kimi xarakterizə edir. Bu şeirdəki vidalaşma tonu həm məğrurluq, həm də gizli bir ümid ehtiva edir.

Aida Adıgözəlin dili həm klassik poeziya elementlərini (məsələn, "müşk-ənbər", "fələyin giri", "tə'nə-minnət"), həm də modern sərbəstlik və səmimiyyəti birləşdirir. Şeirlərdəki ritm və qafiye quruluşu daxili bir musiqiyə malikdir. Xüsusilə "Sayılalı" şeirindəki xalq yaradıcılığına yaxın olan qoşma ruhu müəllifin milli poeziya ənənələrindən bəhrələndiyini göstərir.

Bu şeirlər toplusu bir insanın sevgi ilə başlayıb, xəyanət və ya ayrılıqla sarsılan, sonda isə "Salam, azadlıq" deyərək öz tənhalığına sığınan mənəvi təkamül yoludur. Aida Adıgözəl oxucuya sadəcə kədər ötürmür, o, kədərin rəsmini çəkir, qoxusunu duyurur və onu bir sənət nümunəsinə çevirir.

Uğurlar olsun həmişə, əzizim!