İnsan ömrünü bəzən bir ümidin işığında yaşayır. Səhərə açılan gözlərində bir gözlənti, gecəyə qoyduğu düşüncələrində bir arzu olur. Bəzən bir qapının açılmasını, bəzən bir insanın gəlməsini, bəzən də illərdir ürəyində daşıdığı istəyin gerçəyə çevrilməsini gözləyir. Ümid insanı yaşadan görünməz bir qüvvəyə çevrilir.

Lakin hər ümid insanı doğru ünvana aparmır.

İnsan bəzən öz arzusunu xeyir hesab edir, ona çatacağı günü həyatının ən böyük xoşbəxtliyi kimi görür. Halbuki insanın gördüyü ilə Allahın bildiyi eyni deyil. Biz yolun bir hissəsini görürük, sonunu isə bilmirik. Ona görə də hər istəyə çatmaq xoşbəxtlik, hər arzunun gecikməsi də bədbəxtlik deyil.

Bəzən insanın qarşısında bağlanan bir qapı onun üçün itki deyil, qorunmaqdır. Bəzən gecikən bir arzu insanın taleyindən silinmir, sadəcə daha doğru vaxta saxlanılır. Bəzən də insan illərlə bir ünvana doğru addımladığını düşünür, amma sonda anlayır ki, həmin ünvan onun mənzili yox, imtahanı imiş.

Ümidin də öz məsuliyyəti var.

İnsan nəyə ümid etdiyini bilməli, ümidini hər keçici istəyə bağlamamalıdır. Çünki ümid insanı ucalda da bilər, öz içində itirə də bilər. Əgər bir ümid insanı mərhəmətə, sədaqətə, mənəviyyata və Haqqa yaxınlaşdırırsa, onun yolunda çəkilən əziyyətin də bir mənası vardır. Əgər həmin ümid insanı özündən uzaqlaşdırır, qəlbini daraldır, ruhunu yorur və onu yanlış yola sürükləyirsə, artıq orada gözləməkdən əvvəl düşünmək lazımdır.

Həqiqi eşq insanı yalnız bir insana bağlayan hiss deyil. Həqiqi eşq insanın daxilindəki ən saf duyğuları oyadan, onu yaxşılığa yönəldən, qəlbində mərhəməti və sədaqəti artıran bir mənəvi haldır. Belə eşqə aparan ümidin yolunda səbir etmək dəyərdir. Çünki insan bəzən çatacağı yerə yox, çatmaq üçün keçdiyi yola görə dəyişir.

Hər gözləmə insanı qocaltmır. Bəzən gözləmək insanı yetişdirir.

Səbir də elə budur. Gecikənə görə qəlbi qaraltmamaq, alınmayana görə həyata küsməmək, bir qapı bağlananda bütün qapıların bağlandığını düşünməməkdir.

İnsan ən çox da burada sınanır.

Arzu etdiyi şey gecikəndə ümidsizliyə düşməmək, itirdiyi bir şeyə görə bütün gələcəyini itmiş hesab etməmək, bir insanın yoxluğunu həyatın sonu kimi görməmək böyük bir mənəvi güc tələb edir. Çünki bəzən insanın “niyə olmadı?” deyə kədərləndiyi hadisənin arxasında “səni bundan qorudum” həqiqəti dayanır.

Həyatın bəzi cavabları dərhal görünmür.

Zaman keçdikcə insan geriyə baxır və vaxtilə böyük bir itki sandığı hadisənin əslində bir dönüş nöqtəsi olduğunu anlayır. Bağlanan qapının arxasında qalmaqdan xilas olduğunu, gecikən arzunun onu başqa bir yola yönəltdiyini görür.

O zaman anlayır ki, ümid etmək yalnız gözləmək deyil.

Ümid həm də düzgün seçim etməkdir.

İnsan ümidini elə bir ünvana bağlamalıdır ki, ora çatanda özünü itirməsin. Elə bir sevgiyə sarılmalıdır ki, həmin sevgi onu alçaltmasın, əksinə ucaltsın. Elə bir arzuya sahib olmalıdır ki, ona yetişmək insanın ruhunu kasıblaşdırmasın.

Çünki hər çatdığımız yer mənzil deyil.

Bəzən yolun üstündə dayanacaq var, amma mənzil başqa yerdədir.

Bəzən insan bir ünvana yetişmək üçün illərini verir, sonra anlayır ki, axtardığı rahatlıq həmin ünvanda deyilmiş. Əsl rahatlıq qəlbin Haqqa bağlandığı, sevginin səmimiyyət qazandığı, insanın öz vicdanı qarşısında başını aşağı salmadığı yerdə imiş.

Ona görə də ümidimizi itirməməliyik.

Sadəcə ümidimizin istiqamətini doğru seçməliyik.

Çünki insanın bütün arzuları gerçəkləşməyə bilər, amma doğru ümid insanı heç vaxt boşluqda qoymaz. Ya onu arzuladığı nemətə çatdırar, ya da həmin arzunun arxasında gizlənən daha böyük bir həqiqəti göstərər.

Bəzən Allah insanın istədiyini deyil, ehtiyacı olanı verir.

Bəzən insanın duasının cavabı “bəli” şəklində gəlmir. Bəzən cavab bir qapının bağlanması, bir yolun dəyişməsi, bir insanın həyatından çıxması, bir arzunun gecikməsi şəklində gəlir.

İnsan bunu həmin an anlamaya bilər.

Amma zaman çox şeyi izah edir.

Əsas məsələ ümidin sönməsinə imkan verməməkdir. Çünki ümidsizlik insanın yalnız arzusunu deyil, yolunu da əlindən alır. Ümid isə insanın qarşısında görünməyən yolları belə yaşadır.

İnsan ümid etməlidir.

Amma kor-koranə yox.

Qəlbi ilə, ağlı ilə, vicdanı ilə və ən əsası, Haqqa olan inamı ilə.

Əgər ümid insanı həqiqi eşqə aparırsa, ona yetişmək üçün səbir etməyə dəyər. Əgər həmin yol insanı mənəviyyatına, ləyaqətinə və vicdanına yaxınlaşdırırsa, gecikməkdən qorxmaq lazım deyil.

Çünki bəzi arzular gecikir ki, insan onlara yetişəndə onların qədrini bilsin.

Bəzi yollar uzanır ki, insan yolun sonunda kim olduğunu unutmasın.

Bəzi qapılar bağlanır ki, insan doğru qapını tanısın.

Və bəzən insanın ən böyük xoşbəxtliyi çatdığı ünvanda deyil, yanlış ünvandan vaxtında geri dönməsində gizlənir.

Ümidini itirmə. Sadəcə onu doğru ünvana bağla.

Çünki doğru ümid insanı yalnız arzularına deyil, həqiqətə də yetişdirir.