Davamı...

Sevgidən danışma, a qardaş,

naləyə, kədərə dönəcəyəm mən...

Bir vaxtlar sevgi deyəndə

ürəyimdə güllər açardı.

İndi isə o sözün özü

içimdə yaraya çevrilib.

Sevgi vardı...

İki insanın bir-birinə baxışında

sözə ehtiyac qoymayan bir sevgi.

Bir baxışla min cümlə danışılırdı.

Bir gülüşlə bütün dünya işıqlanırdı.

Amma tale onların sevincinə

çox da uzun ömür vermədi.

Nə oldu?

Kim günahkar idi?

Bəlkə zaman...

Bəlkə insanların dili...

Bəlkə susmağı bacarmayanlar,

bəlkə də vaxtında danışmayanlar...

Amma bir həqiqət vardı:

sevgi bitməmişdi —

sadəcə, yaşanmağa imkan tapmamışdı.

Onlar ayrıldılar.

Biri öz yoluna getdi,

digəri başqa bir yola.

Lakin insanın ayaqları

ürəyinin getmək istədiyi yerə

həmişə gedə bilmir.

İllər keçdi...

Üzlər dəyişdi,

saçlara dən düşdü,

həyat öz hökmünü verdi.

Amma bir xatirə vardı ki,

illər onu qocalda bilmədi.

O gün...

O baxış...

O yarımçıq qalan cümlə...

Və deyilməyən son söz.

Bəzən insan bir sevgini itirmir,

onu içində yaşadır.

Sadəcə, heç kimə göstərmir.

Gecələr hamı yatanda

ürəyinin qapısını sakitcə açır,

illər əvvəl qalan o insanı

yenidən qarşısında görür.

Sonra bir damla yaş...

Ardınca ikinci...

Və insan anlayır ki,

bəzi sevgilər gözlərdən getmir,

göz yaşına çevrilib orada yaşayır.

Sevgidən danışma, a qardaş...

Mən o sevgini çoxdan dəfn etmişəm,

amma qəbrinin üstünə

hələ də hər bahar bir gül qoyuram.

Bəlkə ona görədir ki,

o sevgi ölməyib.

Sadəcə...

yarıda qalıb.

Və yarıda qalan sevgilər

tamamlanan sevgilərdən daha çox yaşayır.

Çünki onların sonu yoxdur...

Sonu olmayan hər şey kimi,

onların da bir ümid qapısı var.

Bəlkə bir gün...

Bəlkə başqa bir ömürdə...

Bəlkə də heç vaxt...

Amma insan ürəyində

bir dəfə həqiqətən sevibsə,

o sevginin göz yaşları

ömür boyu susmur...

Davamı var...