Məni qoy o tərəzinin

bir gözünə, göydə qalar--

Dedin, belə dedin mənə--

amma dərdim ağırdı ha...

Bəs necə ağırlayırsan

o dərdi sən, söylə

nəylə...

Dərdə gəl-get anladırsan

ya bəlkə bir işarəylə?

Ağırlıq ağır olmaqmı,

gecə keçir, sökülmür dan.

Bilsən, ağırlıq deyəndə

ağrı da düşünür adam;

Birdən kimsə üzə durar:

nə ağrı var, nə ağırlıq...

Canımızda, sanasan kı,

hey ağrı ağırlayırıq,

Əziz tuturuq həmişə;

ürək açıqdı hər qəmə...

Ağırlaşırıq günbəgün

çəkdiklərimiz ilə, hə...

Gözlərin bəzən yol çəkir,

çəkisini bilmirsən ki.

Yüngül çəkir çox ağırı;

eh, adı daş tərəzidi...

Bir gözünə daşı qoysan,

yox yenə ağır tərəfi...

Əyilən adam əlində

tərəzi heç düz çəkər ki...

Bəzən deyirsən dağım dağ,

dağım-dağım bir ürək nə;

Dərdini boya çəkirsən,

olur, üzünə, gözünə...

Ağıla gələn deyil ki,

tərəziylə çəkilə qəm...

Bax, qədəhimi endirib

sağlığına and içirəm!..