başını vursan divara,

bilirsənmi heç, nə olar;

gözündən hər şey silinib

heçə dönər, heç nə olar.

bir az ağrı hiss edərsən,

ya bəlkə də hiss etməzsən.

yenə nəsə olmuş kimi

bilirəm ki, səs etməzsən.

acını dilə gətirmək

hər kəsin işi deyil ki.

kimsə durub ürəyindən

keçəni sənə deyir ki?

düşünərsən bu sərt daşlar

önümdə heç yumşalmadı.

dərdlər o qədər oxşardı,

sanasan ki, bir almadı...

gözünə duman, çən gələr,

bürüyər səni hər yandan.

baxsan, insan asanlıqla

vaz keçir öz vicdanından.

göz qoyursan əllərinə,

bunlar haqla olan işmi;

bir acını, qəmi çapmaq

diş-dırnaqla olan işmi?

soyuq, buz kimi nəfəslər

qora bişirəndi, qora;

gör, necə yadırğamışıq

əhdə, vəfaya, ilqara.

fikir fikirdən üzülmür,

ötənləri yad etmə də.

hər şeyi dərinə salıb

özün üçün dərd etmə də.

qara ağı yamanlayır,

ayaq istər başı əyə.

bu nə aclıqdı, qalmısan

ürəyini yeyə-yeyə...