Düşdüm yolçu kimi, yerə.

Çox kəndləri, şəhərləri gəzdim, elə bildim dünya balacalaşıb.

Ayrılıq yarasına bir ömür şəfa dedim.

İçimdə bir uzun şeir deyilməmiş qaldı...

Oturub içimi oxuyuram.

Toz içində ikən həyat üçün rəflərim

Öz içimdə heç seçim edə bilmədim

Ağrıdan qaşqabaqlı olanda mənim bükülmüş tərəflərim

Mənə yığılmış deməyin, qarışıq xoşuma gəlir.

Belə qalsa arxanda heç nə görə bilmərəm.

Və bilirsən ki, Allah kərimdir.

Onlar məni əsrlər boyu yas saxlamağa məcbur edirlər

Noyabr noyabr noyabr qəlbimin divarları qopdu

Quşlara deyirəm köçə qoşulsunlar

Gözlərimdən keçmək üzrədir, ömrümün yaşı

Bütün ümidləri kəsdim başıma yağış yağacaq

Mənim çatım və nüvəm tam ortadadır

Dağılan incilərim, torpaqlarda yoxuq

Hər şey ortaya çıxacaqdı, içimdən söküləcəkdim

Ağ qarlar üzərində sarı yarpaqlar kimi tökülür

Nə baş verdiyini heç kimə demə.

Mən sirrimə sadiqəm, heç kimə demədim.

Qalıqları bir cəhd edərək yığırsan

Sən elə bilirsən getdi keçdi, içimdən incə bir axın.