Bir gün bir adam öz həyatına baxıb düşündü ki, niyə bəzi insanlar yoluna işıq kimi düşür, bəziləri isə külək kimi gəlib keçir. Cavab tapa bilmədi, amma ürəyində qəribə bir hiss var idi – sanki bu, təsadüf deyildi.

O adamın həyatı çətinliklərlə dolu idi. Hər addımında bir sınaq, hər nəfəsində bir sual vardı. Amma bir gün, heç gözləmədiyi anda bir dost çıxdı qarşısına. Bu dost nə var-dövlət gətirdi, nə də möcüzə göstərdi. Sadəcə yanında oldu. Dinlədi, anladı, susanda belə danışdı.

Günlər keçdikcə o adam fərq etdi ki, bu dostun varlığı həyatını dəyişir. Qəlbindəki ağır daşlar yüngülləşir, ümidləri yenidən cücərir. Bir gün dostuna dedi:

– Sən mənim həyatıma necə gəldin?

Dostu gülümsədi:

– Mən gəlmədim, göndərildim.

O an adamın içində bir işıq yandı. Anladı ki, bəzi insanlar insanın seçimi deyil, taleyin bəxşidir. Allah sevdiyi bəndəsini tək qoymaz. Ona bir yol yoldaşı verər. Elə bir yoldaş ki, nə zaman yorulsan çiyninə söykənə biləsən, nə zaman düşsən əlindən tutub qaldıra bilsin.

Amma bunun sirri təkcə göndərilməkdə deyildi. Həmin dostların qəlbi elə möhürlənmişdi ki, orada kinə, hiyləyə yer yox idi. Sevgi vardı, mərhəmət vardı, sədaqət vardı. Bu möhür onları qoruyurdu – nə zaman həyat onları sınasa belə, bir-birindən uzaq düşməsinlər deyə.

Bir axşamüstü, gün batarkən, o adam səssizcə dedi:

– Mən artıq anlayıram... Dost təkcə insan deyil, nemətdir.

Və o gündən sonra o, dostunu sadəcə dost kimi deyil, Allahın ona göndərdiyi bir cavab kimi görməyə başladı.

Çünki bəzən dualar sözlə deyil, insanla qəbul olunur.