Gül qurusu hüzün...

Yolları dolayı,

məsafələri səssiz....

gəldiyi yol izsiz idi yolçunun...

Yolun sonuna vardı hələ,

ancaq uzaqdan azadlığın qaraltısı görünürdü –

qapısı açıq,

pəncərəsi şüşəsiz...

gül qurusu hüzün...

İçində səssiz orkestr çalırdı -

həyatın ritmi damarlarında

kədərli anlarında

günəşin işığını tutub saxlamağı bacarmışdı -

gül qurusu hüzün...

Solmuş xatirələrin kölgəsini istəmirdi artıq,

zaman sakit bir göl kimi çəkirdi illəri...

dünyanı nağıl nəfəsi bürüyürdü hərdən,

dünyasını

gül qurusu hüzün...

Həyat onu yaşıl yamaclarda axtarırdı,

taleyi qarlı çöllərə aparmışdı,

pıçıltıları qanad açanda

alatoran səslərdə əks olunurdu.

Qorxsaydı,

ürəyini açmasaydı şeirlərə

necə olardı halı?!

Dualara sığınmasaydı,

misralara səslənməsəydi -

sınan pəncərə kimi səs salmasaydı

içindəki səssizlik...

və gül qurusu hüzün...

Adilə Nəzər 16.01.2026