Mən səni payızın soyuq eyvanlarında, əllərim cibimdə, nəfəsimlə isitməyə çalışdığım xatirələrdə axtarıram. Bilirsənmi, darıxmaq nədir? Darıxmaq – budağından qopan son yarpağın yerə düşənə qədər keçirdiyi o sonsuz, o çəkisiz qorxudur. Hər yerdə sən varsan, amma heç bir yerdə toxuna bilmirəm sənə. Şəhərin üzərinə yağan bu yağış əslində göy üzünün yer üzünə yazdığı bir təsəlli məktubudur. Amma bu təsəlli mənim içimdəki həsrət yanğısını söndürməyə bəs etmir, əksinə, xatirələri daha da isladır, daha da ağırlaşdırır.

Biz bəlkə də yanlış fəslin sərnişinləri idik. Sən baharın yamyaşıl ümidlərinə qaçdın, mənsə payızın bu dərin fəlsəfi sarılığına sığındım. İndi ruhum bir quş kimi tənha uçur bu boz səmada, nə qayıtmağa bir yuvası var, nə də getməyə bir asimanı. Ayrılıq bizi elə bir nöqtədə haqladı ki, indi nə səsin gəlir, nə nəfəsin yetir. Sənsizlik mənim içimdə hər gün bir az da böyüyən, kök atan tənha bir çinar ağacıdır.

Yollar uzanır, fəsillər dəyişir, amma ürəyin dəhlizlərində dayanan o saat heç vaxt irəli getmir. Orada həmişə sən varsan, həmişə o son baxışın, o son gedişin donub qalıb. Bu payız da keçib gedəcək, bilirəm. Torpaq qarın ağ kəfəninə bürünəcək, ağaclar yuxuya gedəcək. Bəs mənim içimdəki bu üşümək, bu bitməyən, bu tükənməyən həsrət hansı qışın qoynunda uyuyacaq?

Mən sadəcə sənli günlərin xatirəsini bu payızın sarı vərəqlərinə köçürürəm. Qoy külək bu sətirləri sənə tərəf aparsın. Çünki bu dünyada hər şey unudulsa da, payız heç vaxt öz yarpaqlarını, mən isə sənə olan bu dərin, bu sonsuz darıxmağımı heç vaxt unutmayacağam...

Ardı var...

Sevil Azadqızı