Metro qatarının bir küncündə gördüm

bu gün Rafiq Tağını.

əvvəlcə görə bilmədim ayağını,

aradan illər keçsə də dəyişməmişdi bənizi

qalın şüşə arxasından görünmürdü

həmişə gülümsər gözü

nə adamlar ona baxırdı, nə də o adamlara

deyəsən bu soyuq havada

əyninə qış paltosu yox,

boz qranitdən tikilmiş yay pencəyi geymişdi

Allah bilir, bəlkə də bu şaxtalı havada

əli keyimişdi

qalstuku qapqara idi

köynəyi bəmbəyaz

içəridəki istini boğmaq istəyirdi çöldəki ayaz

qatar nöbvəti syansiyada dayandı

doktor başını aşağı salıb asta, yorğun adamlarla

qapıya yaxınlaşdı

sanki bu anlarda ayaqları nəyəsə,

bəlkə də özünün gizli ağrılarına dolaşdı

indi onun sakitcə dayandığı künc boş idi

hələ zamanın ipini əyirirdi metro qatarının təkərləri

gözüm bayaq onun yaxşı seçə bilmədiyim

ayaqlarının yerinə dikildi-

oradan qapıya sarı uzanırdı qıpqırmızı qan ləkələri

yerimdən tərpənə bilmədim,

eləcə astadan pıçıldıyla dilləndim:

- ay rəhmətlik...

qatar bələdçısı səsucaldanla elan verdi: “stansiya Əhmədli...”

20.11.2020