“Çırpısı tətikdə, odunu dəmdə...” – Məmməd Araz

Bu çinar bir kiçik qələmə idi,

Bu söyüd tanışdır pöhrəliyindən.

Mənə xatirə de, ata ocağı,

Mənə xatirə de körpəliyimdən.

Yarpızlı arxlarda nəğmə oxuyan

Bu kəhriz başında ney olaram, ney.

İyun sərçələri ovdan başında

Duyğularım kimi cilvələnir hey.

Hanı qarğı atım,

bir hovur çapım

Gülənbər qarının yastı damında.

O quzu günlərim, qumral günlərim

Hansı dağda qalıb, hansı dumanda?

Bəxtəvər olasan, analı kəndim

Üzümə üz qoyan üzə qurbanam.

Narıncı qotazlar, tirmə naxışlar,

Xəyalıma dolun, sizə qurbanam.

Hanı tələsdiyim hənək yerinə,

Ay vələs ağacı, ay pir ağacı?

Əzəmət xalanın qəbrini gördüm,

Dolaşdı fikrimin əriş-arğacı.

Şirməmməd qayası, Çeşman bulağı,

Kəklikli kövşənlər, xoş gördük sizi.

İrmaqlı güneylər, xəsil zəmilər,

Xatirə gülşənlər, xoş gördük sizi.

Nə bilim arzular aparar məni,

Nə bilim bu yerlər mənsizləşək.

Dərələri kövrək, düzlər kövrək

Bu yerlər əzəl də beləymiş, yəni?..