Ağlaya-ağlaya gülür dünyaya,

            Özü göz yaşını silib, qayıdır.

            Dünya başdan-başa sevgi “dağı”dı,

            Torpaq ruhu uçmuş can yatağıdı.       

            Hamı bir-birinin qəm ortağıdı,

            Qəm “necə çəkilir”,- gülüb, qayıdır.

            Əməllər şeytanın diqtəsindədi,

            Can ruhun, ruh canın qəfəsindədi.

            Bəndə Yaradanın səcdəsindədi,

            Hər gün neçə dəfə gəlib, qayıdır.

            Nuhun insanı-dərd, dərdləri-insan,

            Dünyaya dərd əkir, dərd dərir insan.

            Zamanın sükanın döndərir insan,

            Bölünməz dərdləri bölüb, qayıdır,

            Bir sirri-xudadı, -Kim vaqif deyil?!

            Mehdi Calal kimi nə ağla, nə gül!

            Alın yazısından xəbərsiz, qafil

            Doğulub-yaşayır, ölüb-qayıdır...