Atamın anım günündə.

O günlər elə bil şirin nağıldı,

Bir dünya qurmuşdum uçdu,dağıldı.

Həsrətin qəlbimdə düyün,dağ oldu,

Ustümü duman, çən qar aldı , ata!

Bir vaxtlar təzə, tər çiçəyin idim,

Şirinin,şəkərin,göyçəyin idim.

Sənsizlik içində boşalan qəlbim,

Qürbətin əlindən bezardı,ata!

Səniydin vüqarım,dilində adın,

Məni isidərdi, ocağln-odun.

Xəyanət əlilə talandı yurdum,

Xəyallara döndü nə vardı, ata!

Əlləri uzalı bozlayan mənəm,

Çiynimə yüklənib, qalaq-qalaq qəm.

Səni ziyarətə gələ bilməsəm,

Ölsəm ,od tutacaq məzar da, ata!

Bu dünya gözümdə qoydu arzumu,

Qəm üstdə koklədi könül sazımı.

Əgər bacarsaydı alın yazımı,

Şövkət, öz əlilə pozardı , ata!

1997