İşıqlı adam idi atam,

Nurani görkəmi vardı.

Üzündən, gözündən nur yağardı.

Arzusu, əməli İşıqlı idi,

Niyyəti, sözü İşıqlı.

Süfrəsi qonaq-qaralı idi,

Ocağı, közü İşıqlı.

Səhərədək yana-yana saxlayardı

Həyətinin işığını.

İşıqlı fikirlərdə görürdü

Həyatın yaraşığını.

Heç vaxt gecikdirməzdi

Yandırdığı işığın pulunu.

Üzünün,

Sözünün,

Əməllərinin nuru ilə

İşıqlandırardı hamının yolunu.

Ən böyük günah sayardı

İşıq oğurluğunu,

İşıqlı əməllərlə qazanmışdı

Hörmətinin ağırlığını.

İşıqlıydı şübhəsi də, gümanı da,

Üzü kimi,

Özü kimi

İşıqlıydı əqidəsi, imanı da.

Ancaq yaşa dolduqca

Qara pərdə çəkildi gözlərinə.

İllər gözünün nurunu aldı əlindən,

Amma Allaha qarşı bircə kəlmə şikayət

Çıxmadı dilindən.

Mən isə

Üstümə götürüb günahı,

İşıqlı insanın gözlərini kor etdiyi üçün

İçimdə çox zaman qınayırdım Allahı.

İndi, ahıl yaşında olanda

Açıldı beynimdə

Qaranlıq ilmələrin düyünü,

Dərk etdim

Allahın ədalətinin böyüklüyünü.

İmanı kamil olan atam

Ömrünün kor günlərində

Dözüb hər ağrıya, əzaba

Bir dəfə də çəkmədi ah.

İndi bildim,

Bilirmiş dünyadan köçəndə

Qarşısında riyakar, işıqsız insanları görməmək üçün

Gözlərinin nurunu alıbmış Allah.

Öləndə gözü görməsə də,

Üzü əvvəlkitək İşıqlı idi.

İşığı əbədidir,

Zaman işığını daşıyır atamın.

Bu gün də dünyada

İşığı yaşayır atamın.

28. 08. 2026