Şakir Xanhüseyinli - CANIMA CƏFA BAĞLADIM
dörd divar xəlvətgahımdı,
Tanrı, iz qoyur kim məndə.
kiminsə ilk arzusudu:
"bir arzuma yetim mən də..."
çaylar axır gözlərimdən
seli, selintisi ilə.
oldum qırış-qırış, bəxtin
ən ağır ütüsü ilə...
canıma cəfa bağladım,
yenə açılmadı düyün.
haqqa qapısı vurulub
elə bil ki, yerin, göyün...
yağı qoruğudu hər yan;
hər yan hasardı, çəpərdi.
kimsə vay-şüvənlə gəlir,
görən, nə xeyir xəbərdi...
ay işığından bir parça
aldım,
bir gecəmə bəsdi.
nə yaxşıdı düşünməmək,
heç düşünməmək nə pisdi...
daşı başlara zərb ilə
çırpılan elə bu yerdi...
əlim oda tutulubdu;
buralar çox soyuq yerdi...
sevgim bir dibsiz quyuya,
ümidim lağıma düşüb.
bir söz eşitdirim deyə
kimin sorağına düşüm?
köhnə yurd yerləri viran
ürəyimin bir küncündə...
dəyir o dibə, bu dibə
adam yüz fikir içində...
qalasan çölün düzündə,
evin- bir ağac koğuşu;
daha dinclik məqamıdı,
sevin, a yollar yorğunu...