ADPU-nin riyaziyyat fakültəsini bitirib 1991 – ci ildən öz kəndində Qeyrət İbişov adına məktəbdə müəllim işləməyə başlayıb. Ailə qurduqdan sonra bir müddət Moskvada yaşasa da yurd həsrəti onu rahat buraxmayıb. Yenidən öz elinə qayıdıb:

- Torpağıma bağlıyam. Azərbaycandan, bu kənddən uzaqda yaşaya bilmədim. Öz kəndimin övladlarına dərs demək, onların savadlanmasına xidmət etmək istədim. Bundan böyük xoşbəxtlik yoxdur mənim üçün.

Sizə Narınc Məmmədovadan danışıram

O Narıncdan ki, 1965 – ci ildə illərdi yaralı olan o torpaqlarda dünyaya gəlib, böyüyüb və illərlə təhlükəylə iç-içə yaşayıb. İllərlə güllə səsi eşidib. İllərlə əsgərlərimizlə birgə döyüşüb, yaralanıb, şəhid olub.

-Kəndimizcəbhəxətti idi. Işğal olmuş ərazilər bizdən sonra başlayır. Ermənilər atəşkəsi tez-tez pozurdu. Elə bilirsiz ölümdən qorxuram? Qətiyyən. Oğlanlarımalitəhsillidi. İşdəyox idi. “Bakıya, Gəncəyə getsinlər” deyə məsləhət verənlər, gedənlərdə çoxdu. Amma onlargetmir. Heç nəbiraddım o yandakı torpaqlarımızın düşmən ə lində olmasından ağır deyildi. Neçə dəfə böyük oğlum İrana keçib ordan torpaqlarımıza baxıb. İçimizdə həmişə bir ümid, birinam olub. Elə bilirdim burdan getsək, oümidiitirərik.On metrlik bayraqda tikmişdim.Həmişə düşünürdümki, torpaqlarazadolunacaqvəmənonurayonlarımızdan, yüksəkliklərdənbirindəasacam.Müharibə başlayanda, nəqədər ağrılı olsada, sevindik. Kişilər qalsada,qadınların birçoxuçıxdı kənddən.Bizim məhlədə dördqadınqalmışdıq. Güllələrin, təciliyardımmaşınlarınınsəsihələqulaqlarımdadır.Bundanağrılısəsyoxdumənimüçün.Çoxçətinidi.

Ogünlərdədoğmaların, dostlarınsəsyazılarınıdinləyirəm. Hamısınarahatlığınıbildirir, “bəlkəbir-neçəgünlüyədəolsa, kənddənçıxasan”deyirlər.

Ogedəbilmir. “Şəhidlərimizi, yaralılarımızı, əsgərlərimizi qoyub gedə bilmərəm” deyir hərigidlə şəhid olan, yaralanan Narıncxanım.

- Təsəvvür edəbilməzsiniznecəçətinidi. Sentyabrın 27-də savaşbaşladı. Eləbil atışmalar kənddə idi. Evim əsas yola, məscidə yaxındı.Bir-neçə saatdan sonra artıqilkyaralıları, şəhidlərigətirirdilər.Havaqaralırdı.Dayan bilmədim. Məscidin həyətinə getdim.O mənzərəni görmək ölümdənb etərdi. Birmüəllimüçünməzunlarınınşəhidolduğunugörməkikiqatağrılıdı.Sevimlişagirdimi - Şahnurudaordagördüm... EləFüzulidəhərbihissədəxidmətedirdi.Kapitanidi...

SizəKapitanŞahnurHüseynovundöyüşyolundarastladığımNarıncmüəllimədənsöhbətaçıram.

OgünlərdəndanışanNarıncmüəlliməninsəsidə, sözləridəyamyaşidi. OğlanlarıilədaiməgərlərimizinyanındaolubNarıncxanım:

- Oğullarımorduyayazılmışdılarkönüllü. Aparmadılar.“Bura da cəbhəhesabolunur, arxacəbhəönəmlidir”deyirdilər.Hərgünonsuz da əsgərlərləidilər, ehtiyaclarınıöyrənirdilər.Yaralılarıdaşıyırdılar.Hərgünyeməkbişirirdik, necəolsaevyeməyidi. Anayam həmdə..Yenə səsi qırılır: Bəlkə hansısa sonuncu dəfə mənim bişirdiyim aşı yeyib...

Əsgərlərimizin Narınc müəlliməyə göndərdiyi görüntülərə baxıram, səslərini dinləyirəm.Təşəkkür edirlər, göndərdiyi yeməklərin ləzzətindən danışırlar.

: - Dedilər, Şəhidimiz var, kimsəsizdi, uşaq evində böyüyüb ,bəlkə siz gələsiz... Kimsəyə demədim, yəniicazə-filanalmadım, şagirdlərimi götürdüm.Bayraqlarla getdik.Təkcəkülüvardı... Ürəyim azqalırdı partlasın... Biz onunailəsiolduq.

Gözününselihərşeyiyuyubaparıreləbil.Qələbəninşirinliyindənecəacılar var. “Bütünanalaronunanasıoldu” sözlərimieşitdimi?Hələdəbilmirəm.Özümüyığıb - yığışdırabilmirdim.Əmrahkimiyandım, külədöndüm.Dəfələrlə “Sənhamımızınoğluoldun” deyəpıçıldadım.

ƏmrahbütünAzərbaycanınqəhrəmanıolsa da,Gəncədəböyümüşdü. GəncəözŞəhidoğlunulayiqincəqarşılayıb, layiqincəyolasalıb.
Neçə-neçəəmrahlar, şahnurlarsaNarıncxanımınyaddaşındadı.Qələbəmöhtəşəmliyinəaparanağrılı-acılı, qürurlugünləryaşayıb, arxacəbhədəkiişinəgörəfəxri-fərmanlaralıb:

- Hərsaat, hərgünbirqəsəbə, birkənd, bir rayon azadolunurdu. Əsgərlərbayraqistəyirdilər, azadolunanhərqarıştorpağabayraq asmaqarzusundaydıhamısı. Özümüztikdiyimiz 50-60 bayrağımızvardıməktəbdə, tədbirlərdəistifadəedirdik. Hamısınıəsgərlərəverdim. O 10 metrlikbayrağı da...

Ürəyinnənqopubgələngözyaşlarınıgörürəmeləbil.

- Bilirsiznecəsözəgəlməzduyğularyaşayırambayraqlarabaxdıqca. Oğlum da mümkünqədərazadolunmuştorpaqlaragedirdi. İndi özümdəgedirəm.Artıqqayıdışdı. Doğmayerlərdədalğalananbayraqlarımızınvideolarını çəkirik. Baxıbdüşünürəmki, onlarınarasındamənimbayraqlarım da var. O 10 metrlikbayraq da var. Bizimbayraqlarımızdı.Qürurduyuram...

Səsindədoğmaküləklərləoxşananbayraqların titrəyişini hiss edirəmNarıncxanımın. Ürəyim, gözüm, əllərimdədəəsireləbil.İçimdəhayqırtıvar:

- Qarabağıbayraqlarımızbəzəyir. Qarabağlm... Bayrağım... Azərbaycanım...

Yuxukimigəlirhələdə.
Ənmöhtəşəmxəyalımıngerçəkolmaşirinliyinindadını hiss edirəm .

Mənimbayrağım.Bizimbayraq.Azərbaycanbayrağı.Özelinə, obasınaqovuşanBayrağım.Nəqədərqürurvericidi.İlahibirsevincdiNarıncmüəllimə.

KaşbirgünBayrağımızbütüntorpaqlarımızdabeləcəqürurladalğalansın.

Narıncxanımınsagözləriyolçəkirkimüçünsə:

- Gözlərimiyoldaqoyanxatirəm var. Məktəbdəəsgərləriyerləşdirmişdilər. Məktəbəgedəndəbirəsgəryaxınlaşdı.Cibindənbirkağızçıxardı. Məktəbdərəsmsərgilərimizolur.Xocalısoyqırımınahəsrolunmuşsərgidənbirrəsmigötürmüşdü.

Birşagirdimizbölünənürəkçəkmişdi.Yarısıqara, yarısıqırmızı.Dediki, torpaqlarımızıazadedəcəyik. Mənbuşəklin qarasınıqırmızıylaçəkəcəm, buürəkbütövləşəcəkgətiribyerinəasacam. Hələdə o əsgərigözləyirəm... Təəssüfkiadınıbilmirəm.Biranaövladınıgözləyənkimigözləyirəm... Sosialşəbəkədəkipaylaşımlara, videolarabaxıram. O əsgəriaxtarıram. Bəlkəheçsağdeyil... Ammamən gözləyirəm. Mən o əsgərə, əsgərlərimizə inanırdım.

Fəxrlətez-tez “QapımZəfəryolunaaçılırvəbuyoldüzŞuşayagedir”deyətəkrarlayanNarıncxanıminanın! İnanınki, O əsgərgələcək. O əsgərlərgələcək.

Birgün AZƏRBAYCANIMIZIN bütövşəkliniçəkəcək.

Əzizoxucu, Sənə2020-ci ilin son aylarındaqiyabitanışolduğum, indisədoğmalaşdığımNarıncMəmmədovadansözaçıram. SonralarBakıdakeçiriləntədbirləriməgələnNarıncmüəlliməninsayəsindəMahmudlu 2 kəndindəçoxlarıimzamıtanıyır.Tədbirlərdəşeirlərimsəslənir.Bu kənddəbütünşəhidlərinxatirəlövhələri var. Azərbaycanınistənilənbölgəsindənşəhidailələri Mahmudlu2 kəndinəgəlir.Narıncmüəllimə, deməkolarki, hərgünözşagirdləriiləbirlikdəŞəhidlərxiyabanınagedir.Anımgünlərikeçirir.Onunpaylaşımlarınabaxandadüşünürsənki, Q. İbişovadınaMahmudlu 2 kəndməktəbindəsadəcəuşaqlaroxumur, vətənpərvər, vicdanlı, məsuliyyətlivətəndaşordusuyetişir.Onagörədəmənötənilbuqəhrəmankəndinqəhrəman məktəbinin şagirdləriilə görüşə qürurlag etdim. Məktəbin direktor müavini Narınc müəllimənin təşkilatçılığı ilə keçən görüş hər birimizin ömrünə yazıldı.Bir daha əmin oldumki, bütün tənqidlərə, təhqirlərə baxmayaraq öz dövlətini sevən vicdanlı müəllimlər var. Onların bu vətən ihər an qorumağa hazır olan məzunları var.

Onlara baxan da inanıramki, bir gün qapılarımızİrəvana, Göyçəyə, Zəngəzura, Ərdəbilə, TəbrizəgedənZəfə ryoluna açılacaq.

P. S. İyunun 25-də Narınc müəllimənin doğum günüdür. Onun simasında dövlətini sevən bütünv icdanlı, məsuliyyətli vətəndaşlarımızı təbrik edirəm.

KamaləAbiyeva