DÜŞDÜ - Əşrəf Veysəlli
Sən səni sevəni nə tez unutdun,
Nə tez gözlərindən uzağa düşdün.
Səni kim gördüsə suala tutdu,
Məni kim gördüsə marağa düşdü.
Sənin gözəl vaxtın, mübarək çağın
Əridi qoynunda bir nadanlığın.
Necə də doğmaydın, necə də yaxın,
Bəs niyə bu qədər uzağa düşdün.
Sözlərim dürr olub incilənmədi,
Aranıb, seçilib incələnmədi.
Sevgi güllərimiz gönçələnmədi,
Şaxtaya yem oldu, sazağa düşdü.
Sənin hər baxışın nazlı pəriydi,
Məktəb— gözümüzün görüş yeriydi.
Biz ki bir budağın meyvələriydik,
Hərəmiz ayrıca bir bağa düşdük.
Hicrin ürəyimi çəkdi təkliyə,
Qoymadı sinəmdə eşq çiçəkləyə.
Nə mənim ayağım sizin məhləyə,
Nə sənin güzarın bulağa düşdü.
Səni taleyimdən qəsdən aldılar,
Nəğmədən, şeirdən, sözdən aldılar.
Məktəbdən ayırıb, dərsdən aldılar,
Araya neçə cür qadağa düşdü.
Hər gün gözüm yaşlı, kirpikərim nəm,
Gözüm yola getmir kirpikərimlə.
Bir cüt misra kimi kirpikərimdən
Həsrətin süzülüb varağa
2018- ci il.