XƏBƏR LENTİ
30 Oktyabr 2020
29 Oktyabr 2020



Qəşəm İsabəyli: İnsan
Ədəbiyyat 13:19 / 24.09.2020


Gorba-gor

Deyirlər:–Niyə təzə paltar almırsan,

Qorxursan kasıb düşəsən?!

Deyirəm:– Təzə paltar nəyimə lazımdı?!

Yengibar bibioğlunun sözü olmasın,

Kürdəmir yemişi kimi qoonumuşam –

Dəyib ötmüşəm,

Bıçaq vur – cırrr... eləyim.

Bilmirəm qabaqda nə gözləyir məni,

Bilirəm ey... amma haçandı, onu bilmirəm!

Cındırı çıxana qədər köhnələrimi geyəcəm,

Məndən sonra niyə aparıb versinlər məscidə!

Dəli-qudurmuşun biri də

Götürüb təpişdirə əyninə,

O yan-bu yanı yerinə oturmayanda,

Üstəlik dalımca nəmər də göndərə:

–Gorba-gor!


Şuşanın dolması

Şuşalı Səid Hacıyevin əziz xatirəsinə.

Hər Xırdalan qəbiristanlığının

Yanından keçəndə,

Səid müəllim yadıma düşür, –

Təbəssüm qonur üzümə.

Səid Hacıyevi deyirəm,

Mədəniyyət Nazirliyinin

Musiqi Metod-Mərkəzinin rəisiydi.

Gördüyü işin

Pozulmayan sahmanı olardı,

Kargüzarlıq sənətini özü yaratmışdı sanki! –

On il əvvəlin məktubunu istəsəydin,

On dəqiqəyə tapıb qoyardı ovcuna.

Erməni-rus birləşmələri

Şuşanı zəbt eləyəndən sonra,

Ayrılıq acısını xatirələrlə soyudardı, –

Bir dəfə də dedi:

–Bizim Şuçada elə dolma bükərdilər,

Yağı, istiotu "bəs deyincə”dən də o yana.

Hünərli oğulsan,

Ye, görüm, necə doyursan!

Bir mollamız vardı,

Qəbiristanlığa girib,

"Fatehə” verən kimi üz tutardı qəbir əhlinə:

–And olsun Allaha,

Əcəliniz Haqdan gəlməyib, ay şuşalılar,

Şuşanın dolması öldürüb sizi!

Hər Xırdalan qəbiristanlığının

Yanından keçəndə,

Səid Hacıyev yadıma düşür, –

Təbəssüm qonur dodaqlarıma.

Sonra da ah çəkirəm:

–Qəbrin nurla dolsun, Səid müəllim!


Pay-püşk...

Orden, medal, fəxri ad... –

Dəyərdən düşdü –

Pay-püşkdü...


İnsan

Bir səhər ayılıb görək ki,

İnsanlar sevinc içindədi, –

Çarəsi tapılıb koronavirusun!

Dərindən nəfəs alaq...

Sonra da başlayaq

Bir-birimizin ətini yeməyə.


Yaş ötdükcə...

Yaş ötdükcə, dəyərdən düşür insan,

İllah da ki, əlin aşağı ola.

Qardaşım oğlu Elnurun

Ana babası İkram müəllim

80-ni keçəndə dərdini açdı mənə:

–A kişi, elə bil heç kimə lazım deyilsən,

Elə bil artıqsan daha!

Nə adamlara maraqlısan,

Nə də, nəüzibillah, Allaha!

Yaş ötdücə, dəyərdən düşür insan,

İllah da ki, əlin aşağı ola.

O günü Kəlbəcərli dostum

Usta Zöhrab gəlmişdi bizə:

–Bərdəyə gedirəm, müəllim,

Nə ürəyindən keçir, alım gətirim sizə?

–Zöhrab, mənə bir yaşlı xoruz alarsan.

–Neçə yaşı olsa yaxşıdı, müəllim?!

Oğul nəvəm Qəşəm-Şəm

Mənalı-mənalı məni süzüb,

Lappadan dedi:

–72!

Çəp-çəp üzünə baxdım:

–Adə, köpəyoğlu,

Xoruzun yaşını soruşur ey, Zöhrab əmin,

Səni özümə vəkil eləmişəm, nədi?!


Belə-belə gedəcəm...

70-i keçəndə 80-ni yedi gözlərim,

80-ni bastalayanda, yəqin 90-ı yeyəcək,

90-nın dalından dəyəndə 100-ü...

100-ü bürüb-bükəndə 110-u...

110-un aşının suyunu verəndə 120-ni...

Belə-belə gedəcəm, –

Qurdnan qiyamətəcən!


Şeyxin Nobeli

Deyirlər, Nobelə təqdim eləyiblər Şeyxi, –

Şeyx Allahşükür Paşazadəni,

Nobel Slüh Mükafatına.

Bu xəbər od qoyub

Başda katalikos olmaqla

Bütün ermənilərin zatına!

Kişinin adresinə qara-qura deyiblər,

"Şeyx hara – Nobel hara?!” deyiblər.

Biz özümüz də yaxşı bilirik,

Şeyx bizdən də yaxşı bilir – arif adamdı,

Onun sevinci yan düşə bilməz gözümüzdən,–

Ermənilərin dişi batmaz Şeyxə,

Şeyx göz-qulaq olsun özümüzdən!



935 oxunub

InvestAZ