XƏBƏR LENTİ
02 İyul 2022
01 İyul 2022
30 İyun 2022



Əbülfət MƏDƏTOĞLU: İÇİMDƏKİ İNANC
YAZARLAR 08:31 / 14.02.2022

Hər dəfə  ayrılıqlardan, ölüm-itimdən, həsrətdən, ağrı-acıdan söhbət düşəndə istər-istəməz   bir anlıq duruxursan. Gözünün önünə ötənləri,ötmüşləri, olanları, olmuşları gətirirsən. Və sənə elə gəlir ki, dünyasını dəyişənlərin,ağrı-acı çəkənlərin durumunda, yaşamında azacıq da olsa sənin də günahın var. Yəniən azından son nəfəsə yetişə bilərdin... və yaxud da son sözünü eşitmək fürsətiniqaçırmazdın... yanğısına bir damcı su damızdırardın... barmaqlarının ucuyla   yanağında tumurcuqlayan yaşı silərdin... ağrıdan yastığa söykənməyən başını  ovuşdurardın, tellərini sığallayardın... ya da əllərini, ayaqlarını ovardın...Bütün bunları düşünə-düşünə, içindən, xəyalından keçirə-keçirə həmin o itirdiklərin  üçün göynəməklə yanaşı, həm də özünün bəraət haqqını tapmağa, ondan təsəllikimi yararlanmağa çalışırsan... Amma bütün hallarda necə deyərlər, karvan gedib  və sən də o karvanın arxasınca baxa-baxa qalmısan...

Bəli,indi arxada qalan atasızlığın bir ilini, arxasızlığın bir yaşını, güvənsizliyin365 gününü düşünüb özüm-özümə heyrətlənirəm. Ona görə ki, bir gün, bir həftə,bir ay ayrılığnı ağlıma belə gətirə bilmədiyim atamdan düz bir il ayrı qala  bilmişəm. Deməli, həqiqətən torpaq güclü imiş, soyuda bilirmiş hər şeyi...dondura bilirmiş içimdəki ağrını da, acını da, göz yaşını da... susdura  bilirmiş dili də, ürəyi də, hətta perik salırmış səni özündən... Və bir də...

Hə, birdə zaman da dəyirmanını boş-boşuna işlətmirmiş. Üyütdüyünün nə olmasından asılı   olmayaraq, onun da qüdrəti, onun da gücü böyük imiş, o da susdururmuş, diz   çökdürürmüş adamı olmuşların qarşısında...

İndi  bütün bu yazdıqlarım, daha doğrusu,bilgisayara diqtə etdiklərim mənə, yəni bir övlada nə qədər ağır və hətta  belimi bükəcək qədər ağır olsa da, həmin oüzü soyuq torpaq mənim 365 gün yaşamağımın bir növü yönəldəni, dayağı   olubdu. Yəni üzümə elə qabarıb ki, ondan o yana keçid, yol olmadığını   anlamışam. Başa düşmüşəm ki, sondan sonra son yoxdur. Qatardan düşdün, yəni   dünyadan köçdünsə, qayıdış ancaq xatirələrlə, xəyallarla mümkündür, əgər onu   qoyub gedə bilmisənsə.

Əks  halda, unudulmaq olub-olmamağının fərqini kimsəninsə yaddaş kitabında görməmək  təbii haldır. Necə deyərlər, bu qaçılmaz həqiqətin önündə bəşər övladıgücsüzdür. Axı hər şey "olum” "ölüm” arasında baş verir. Bir az da gerçək, biraz da dəqiq desəm, olursan və ölürsən. Sadəcə olaraq, olanda bəndə, öləndə İNSAN olmaq lazımdı. Bunu  bacarsan arxanca heç kim də gəlməsə, rəhmət gələcək. Və elə bu məqamda yadıma   düşür ki:

Şübhə

etmirəm ki,

məni

daha  yaxşı anlayar

dörd  ivarla, tavanla

içində  danışanlar...

Şübhə

etmirəmki,

mənim

qocalan  ahımla

ahımdan

üşüyən  Allahımla

içimdə  etdiyim

söhbətləri

duyğusuzlar

yanlışanlar...

Şübhəetmirəm ki,

özüm də,

sözüm də

hətta

zamanın

yurd  suzluq

qarasını  çəkdiyi üzüm də

sizi ayağıma gətirəcək

varlığıma

etinasız  yanaşanlar!..

***

Doğrudan  da hər şey zamana möhtacdır. Amma zamanın içərisində at oynadanlar da az deyil.Və bu at oynadanların özləri bir yana, heç atlarına da yazıqları gəlmir.Düşünmürlər ki, atdan düşüb piyada qalanda o atların günü nə olacaq və yaxud da  o atları təzədən minib onların üstünə çapandanələr keçirəcəklər, hansı durumlara düşəcəklər?!

Mən nə  münəccimlik etmirəm, nə də filosofluq. Sadəcə olaraq, gördüklərimi, eşitdiklərimi,hətta oxuduqlarımı saf-çürük edəndə onda həmin o söylədiyim fikir özü-özlüyündə   ortaya çıxır. Və mən də ortada olan həmin o fikrin bir növü oxucusu, dinləyicisi  oluram. İnsan da oxuduğundan, dinlədiyindən nəticə çıxarmalıdır. Bax, bu mənada   gəldiyim nəticə sizə söylədiyim fikrin yaranmasına səbəb olur. Nə isə...

Həqiqətən  yaşadığım anların heç birinin səbəbsiz olmadığına həmişə inanmışam. Və mən təsadüflərəo qədər də bel bağlamamışam. İçimdəki inanc mənə diqtə edib ki, nəyi  yaşayırsan, nəyi edirsən, nəyi görürsən, bütün bunların hamısı sənin qədərindi,sənin alın yazındı. Bundan qaçmaq və yaxud da o yazını silib dəyişmək mümkündeyil. Bax, ona görə də hərdən öz-özümə pıçıldayıram. Deyirəm ki:


Mən   söndürülmüş şamam

Gərəkliyim   itibdi...

Adım da  özüm kimi

Ortalıqda   itibdi...


Nə  ayaqda durmağa,

Nə  axtarış etməyə...

Sevgi  Evi də yoxdu –

Qapısına   getməyə.


Əllərimlə  sıxıram

Çiynimə bük  başını...

Aç   ovcunu, göy üzü –

Sal göydəki  daşımı...


Minnətsiz   sığınacaq

Dörd  divar, kağız, qələm...

Allahım,bu da ruhum –

Gəlmişəm  sənlə böləm...

***

İstənilən  yaşantını, istənilən hadisəni yazıya çevirmək, ömrə hopdurmaq mümkündü. Amma   bunun bir çətinliyi var. O da kimisə təsiri altına salmaqdı, kiməsə hüfuz etməkdi.Bax, bu mənada mənim yaşantılarım mənə nə qədər acı və yaxud şirin gəlsə də,onu kiməsə söyləmək, yazıya köçürüb kiməsə oxutmaq heç də normal sayıla bilməz.Bu mənim məntiqimdi. Burada bir nüans var, o da mənim çevrəmdi. Əgər çevrəmdəkilər,ürəyimdəkilər, hətta mənim ürəyimdə olduqlarım istərlərsə, arzu edərlərsə, lap  duyarlarsa, onda mən öz yaşantımı onlara bu və ya digər formada çatdıra bilərəm.Təbii ki, bu da həmin dediyim insanların öz istəklərindən qaynaqlanmalıdır...

Bu   fikirlərimi uzatmadan dönürəm mətləb üstünə. Yəni birmənalı şəkildə  vurğulayıram ki, kimliyindən asılı olmadan insan mövcuddursa, yaşayırsa,problemi də var, problemi yaradanı da.... çevrəsi də, mübarizə aparmaq   imtiyazı, gücü də. Bax, bu mənada mən nə qədər qayğılı, nə qədər nostalji köklərə  bağlı olsam da, bilirəm ki, içimdəkiləri yaşamaq, yaşatmaq mənim öz missiyamdı,çiynimdəkiləri daşımaq mənim öz borcumdu. Ona görə də hətta özüm-özümə ürək-dirəkverən, bir az da qürrələndirən bir şeir də yazmışam. Necə deyərlər, özüm-özümün  tərifini misralamışam. Yazmışam ki:

Yaxınları,uzaqları bilinən

Dodaqları  ad çəkməklə ilinən...

Kirpikləri  təbəssümlə silinən –

Sənsən,Əbülfət!


Gecəsinə  ağrı, acı, dərd sıxan

Gündüzünə  göz qırpmadan dərd yığan...

Həsrətinə   dözümdə də mərd çıxan –

Sənsən,Əbülfət!


Səsi  batan, bəxti yatan bir aşiq

Pir  olubdu sevgisinə, pir aşiq...

Bu  dünyada Məcnun kimi sirr aşiq –

Sənsən,Əbülfət!


İçdünyanı çöl dünyana üyütmə

Kədərini  çox da öyüb böyütmə...

Yaşa  haqla, sev Allahla öyünmə -

Sən –Əbülfət!

***

Həqiqətənmən özümlə, qələmimlə və bir də ağ kağızla baş-başa qalanda dünyanın bütün kədər  yükünü daşımaq, hətta diz altına almaq gücünə malik oluram. Bu bir az pafoslu səslənib  böyük görünsə də, amma həqiqətən insan öz içində, öz xəyalında, öz dünyasında  hamıdan güclüdü. Çünki həmin o dünyada hər  kəsi əli Allahın ətəyində, ruhu göy üzündə olur. Belə adama kimin gücü çata bilərki?!

Bəli,indi mən də göy üzündən, ruhlar aləmindən, xəyallar dünyasından özümə, necə deyərlər,kəndimə qayıdıram. Və qayıtdığım yol uzunu ağlıma gələn ilk bu olur ki, hardasa  bir kədəri də ovutdum, bir acının da gözyaşını sildim, bir sitəmin də içimdə dəfn olunmasına şərait yaratdım. Və bütün   bunlar da mənim yazacağım, daha doğrusu, duyğularımdan misralara çevriləcək. Onda həmin misralar daoxucu önünə çıxanda məhz bu donda, bu biçimdə olacaqdı. Siz oxucular görəcəksinizki, mən nə demişəm və necə demişəm.


İçimdəki   kədəri

İçimdə də  ağladım...

Kipriklərimi  hörüb –

Selin  yolun bağladım...


Dizlərim  torpaq yemi

Tutdum   üzümü göyə...

Əllərim   qalxmadı ki,

Çırpam –dizimi döyə...


Bəlkə dəbu bir günah

Boyun bərabərində...

Allahdan  başqa kimsə -

Bilmir,yaram dərində...


Ovunmağayetməyən

Gücümün  dili gödək...

Halım  gün kimi bəlli –

Dur, əlimdən   tut gedək...


Hə,bütün gerçəklərin və gerçək ola biləcəklərin həyatımdakı izlərini heç vaxt silməyə   cəhd etməmişəm. Və bir də ki, bunu silməklə nəyi dəyişmək mümkündü ki?! Onsuzda hər kəs özünü hansı dona salır salsın, gec-tez pərdələr çəkiləcək, maskalar   söküləcək və... Bir az obrazlı desəm, qaranlıqların aydınlıqları ortaya   çıxacaq. Ramiz Rövşənin təbirincə desəm, qaranlıqda qəfil günəş doğacaq və   kimin kimin evindən çıxdığı görünəcəkdi.Ona görə də mən heç vaxt tərəddüd etmədən düşündüyümü və ürəyimdəkini yazmışam  və indi də yazıram.


İçimdəkiən şirin

Duyğu  adındı sənin...

Dilimdəki   bal, şəkər –

Bil ki,dadındı sənin!


Bu göyüzü, bu yer də

Yuvadı   min bir dərdə...

Onlar, mən  olan yerdə -

Özgən,yadındı sənin!


Könlüm,gizli dolduğun

İçin-için   solduğun...

Pərvanəsi  olduğun –

Bir tək  QADINDI sənin!


Son: buyazını necə yazdım və niyə yazdım onu düşünmək haqqını sizə verirəm. Özüm isəöz içimdə nə çəkirəm, onu Tanrımla bölüşürəm.


4291 oxunub

InvestAZ